37 posts for ζαπατίστας

<< page 2 of 4 >>


11 - ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

ανέβηκε στις 03-Nov-2008 από Laptop της Αθήνας...

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ

Φεστιβάλ της Οργής της Αξιοπρέπειας

Οι εκδηλώσεις στην Πόλη του Μεξικού θα πραγματοποιηθούν τις μέρες 26, 27, 28 και 29 του Δεκέμβρη. Εκεί θα υπάρχουν δύο κέντρα δραστηριοτήτων στα οποία θα πραγματοποιηθούν διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες, παρουσιάσεις καθώς επίσης και στρογγυλά τραπέζια με τις θεματικές που αναφέρονται στο Κάλεσμα που έκανε ο EZLN. Και θα στηθεί η Γιορτή της Οργής της Αξιοπρέπειας με εκθέσεις από το Μεξικό και τον κόσμο.

Οι μέρες 30 και 31 έχουν υπολογιστεί για την μετακίνηση στην πόλη Σαν Κριστόμπαλ και στο Καρακόλ του Οβεντίκ, όπου οι σύντροφοι ζαπατίστας μας προσκαλούν να υποδεχτούμε την πρώτη μέρα του χρόνου και να γιορτάσουμε την 15η επέτειο της εξέγερσης, με πολιτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Στις 2, 3, 4 και 5 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί μια σειρά συζητήσεων-διαλέξεων στην πόλη Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, στην έδρα του Cideci, καθώς και κάποιες πολιτιστικές δραστηριότητες.

Η παρουσία σας στο Φεστιβάλ μπορεί να γίνει με δύο τρόπους:

Φεστιβάλ της Οργής της Αξιοπρέπειας: Συμμετοχή ως παρατηρητής

Μπορείτε να παρευρεθείτε ως παρατηρητές και να συναντηθείτε με πολλούς άλλους ανθρώπους που στο Μεξικό και στον κόσμο αποδεικνύουν με την πρακτική τους ότι άλλος κόσμος είναι εφικτός και ήδη χτίζεται από τα κάτω και στα αριστερά, από την αξιοπρεπή οργή.

Για να εγγραφείτε ως παρατηρητής, παρακαλούμε γράψτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

dignarabiainternacional@ezln.org.mx

Φεστιβάλ της Οργής της Αξιοπρέπειας: Συμμετοχή με εκθέσεις-παρουσιάσεις

Μπορείτε να συμμετέχετε στις παρουσιάσεις και τις εκθέσεις, δηλαδή, χρησιμοποιώντας έναν από τους χώρους που θα βρίσκονται στη διάθεση σας ώστε να αφηγηθείτε την εμπειρία του αγώνα σας στους υπόλοιπους συμμετέχοντες στο Φεστιβάλ. Γι’ αυτό το σκοπό φτιάχνουμε, σε μία από τα κέντρα δραστηριοτήτων στην Πόλη του Μεξικού, ένα χώρο έκθεσης στον οποίο θα υπάρχουν προσδιορισμένοι χώροι ώστε κάθε ομάδα, συλλογικότητα ή οργάνωση, να μπορεί να στήσει την παρουσίαση της.

Για περισσότερες πληροφορίες και για συμμετοχή στην έκθεση, παρακαλούμε γράψτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

dignarabiainternacional@ezln.org.mx

χωρις σχόλια



12 - A΄διεθνές φεστιβάλ της οργής και της αξιοπρέπειας

ανέβηκε στις 13-Oct-2008 από Laptop της Αθήνας...



click to listen

Η ανακοίνωση του sub comandante Marcos και της διοίκησης του EZLN για το πρώτο διεθνές φεστιβάλ της οργής και της αξιοπρέπειας που θα πραγματοποιηθεί στην Τσιάπας και στην πόλη του Μεξικού το Δεκέμβρη.

Διαβάστε ολόκληρη την ανακοίνωση στο blog της εκπομπής. Εκεί, επίσης, ανεβάσαμε τη μετάφραση του χαιρετισμού των Marcos και Moises που μπορείτε να ακούσετε στην προηγούμενη εκπομπή.

* Οι Ζαπατίστας προσφέρουν τις εκπομπές τους ως free download, για την ακρίβεια όπως λένε "παρακαλούμε να τις κλέψετε και να τις διαδώσετε". Δείχνει να τους αντιστοχεί αυτή η άδεια δεν είναι όμως δική μας αρμοδιότητα να την τοποθετήσουμε, οπότε τις δημοσιεύουμε με "άλλου τύπου άδεια χρήσης".

χωρις σχόλια



13 - Α΄φεστιβάλ της οργής και της αξιοπρέπειας

ανέβηκε στις 11-Oct-2008 από Laptop της Αθήνας...

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ της ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ – ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ του ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ (EZLN)


15 και 16 Σεπτέμβρη του 2008

Στα μέλη της Έκτης Διακήρυξης και της Άλλης Καμπάνιας
Στα μέλη της Έκτης Διεθνούς
Στο λαό του Μεξικού
Στους λαούς του κόσμου
Συντρόφισσες και σύντροφοι:
Αδελφοί και αδελφές:

Εδώ είναι ξανά ο λόγος μας
Αυτό βλέπουμε, αυτό κοιτάζουμε
Αυτό φτάνει στα αυτιά μας, στη μελαχρινή καρδιά μας φτάνει.

Ι.
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, δοκιμάζουν να επαναλάβουν την ιστορία τους.
Θέλουν πάλι να μας επιβάλλουν το δικό τους ημερολόγιο, ημερολόγιο θανάτου, τη δική τους γεωγραφία, γεωγραφία καταστροφής.
Όταν δεν μας ξεριζώνουν από τις ρίζες μας, τις καταστρέφουν.
Τη δουλειά μας κλέβουν, τη δύναμή μας.
Τους κόσμους μας, τη γη, τα νερά και τους θησαυρούς της, χωρίς ανθρώπους, χωρίς ζωή αφήνουν.
Οι πόλεις μάς καταδιώκουν και μας εκτοπίζουν.
Ο κάμπος πεθαίνει και μας πεθαίνει.
Και το ψέμα μετατρέπεται σε κυβερνήσεις και οι στερήσεις όπλο γίνονται για τους στρατούς και τις αστυνομίες τους.
Στον κόσμο είμαστε παράνομοι, χωρίς χαρτιά, ανεπιθύμητοι είμαστε.
Καταδιωγμένοι.
Γυναίκες, άντρες, παιδιά και γέροι πεθαίνουν στο θάνατο και στη ζωή πεθαίνουν.
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, κηρύττουν για τους κάτω, την υποταγή, την ήττα κηρύττουν, την παράδοση και την παραίτηση.
Εδώ κάτω μένουμε χωρίς τίποτα.
Μόνο οργή.
Αξιοπρέπεια μονάχα.
Δεν υπάρχει αυτί για τον πόνο μας, πέρα από το αυτί όσων είναι σαν κι εμάς
Ο κανένας είμαστε.
Μόνοι είμαστε. Μόνοι με την αξιοπρέπεια και την οργή μας.
Οργή και αξιοπρέπεια οι γέφυρές μας, οργή και αξιοπρέπεια τα λόγια μας.
Ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον λοιπόν. Ας γνωριστούμε τότε.
Να θεριέψει η οργή μας και ελπίδα να γίνει.
Ρίζα να γίνει ξανά η αξιοπρέπεια και νέο κόσμο να γεννήσει.
Είδαμε και ακούσαμε.
Μικρή είναι η φωνή μας για να γίνει ηχώ αυτός ο λόγος, μικρή και η ματιά μας για τόση και τόσο αξιοπρεπή οργή.
Να ειδωθούμε, να κοιταχτούμε, να ακουστούμε: Αυτό μας λείπει.
Αλλιώτικοι είμαστε, αλλιώτικες. Το άλλο είμαστε.
Αν ο κόσμος δεν έχει τόπο για μας, τότε άλλο κόσμο να φτιάξουμε.
Δίχως άλλα εργαλεία, μονάχα την οργή μας, δίχως άλλο υλικό απ’ την αξιοπρέπειά μας.
Να συναντηθούμε μας λείπει, να γνωριστούμε μας λείπει.
Λείπει ό,τι λείπει….

ΙΙ.
Τρία χρόνια μετά την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα ο EZLN πραγματοποίησε έναν συλλογικό αναστοχασμό, που τράφηκε από τους πιο πλατιούς ορίζοντες που μας χάρισαν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας της Άλλης Καμπάνιας στο Μεξικό και της Έκτης Διεθνούς στον Κόσμο.

Δεν είναι λίγα όσα είδαμε και ακούσαμε, μερικές φορές απευθείας, άλλες μέσα από τα λόγια και τις ματιές των άλλων.

Τόση είναι η οργή που αγγίξαμε και τόση η αξιοπρέπεια που συναντήσαμε που σκεφτόμαστε πως είμαστε πιο μικροί ακόμα κι απ’ αυτό που πιστεύαμε.

Στο Μεξικό και στις πέντε ηπείρους συναντήσαμε αυτό που μονάχα υποψιαζόμασταν όταν ξεκινήσαμε αυτό το έκτο, καινούργιο, βήμα μας: υπάρχει άλλος κόσμος, υπάρχει άλλος δρόμος.

Εάν η καταστροφή που πλησιάζει μπορεί να αποφευχθεί και να ‘χει η ανθρωπότητα μια ακόμα ευκαιρία, θα είναι από αυτούς τους άλλους και τις άλλες που, από κάτω και αριστερά, όχι μόνο αντιστέκονται αλλά και διαγράφουν ήδη το περίγραμμα ενός άλλου πράγματος.

Διαφορετικού από αυτό που εκεί επάνω συμβαίνει.

Στην αδύνατη γεωμετρία της πολιτικής Εξουσίας, οι φονταμενταλισμοί μοιράζονται ισόμορφα: οι δεξιοί εναλλάσσονται με τους ακροδεξιούς και οι θεσμικοί αριστεροί μετακινούνται προς την ιλουστρασιόν δεξιά. Εκείνοι, από τον προοδευτικό τύπο, που παραπονιούνται ότι οι φανατικοί του αντίπαλου τύπου λογοκρίνουν, παρερμηνεύουν και συκοφαντούν τον αρχηγό τους, με τη σειρά τους λογοκρίνουν, παρερμηνεύουν, συκοφαντούν και αποσιωπούν οποιοδήποτε άλλο κίνημα δεν υποτάσσεται στις προσταγές του αρχηγού και χωρίς αιδώ μοιράζουν καταδίκες και απαλλαγές στο ρυθμό ενός επικοινωνιακού παράλογου ράτινγκ. Φανατικοί της μιας και της άλλης πλευράς ανταγωνίζονται σε ψέματα ντυμένα σαν αλήθειες και τα εγκλήματα μετριούνται με τον τηλεοπτικό χρόνο που καταλαμβάνουν. Αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά η χλωμή αντανάκλαση αυτού που συμβαίνει στην πολιτική.

Η αηδία για τον κυνισμό και την ανικανότητα των παραδοσιακών πολιτικών τάξεων, έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε οργή. Μερικές φορές αυτή η οργή ακολουθεί την ελπίδα μιας αλλαγής μέσα από τους παραδοσιακούς δρόμους και συγκρούεται, ή με την απογοήτευση που παραλύει, ή με την αυθαίρετη εξουσία που καθυποτάσσει. Ο σαστισμένος και βάρβαρος βορράς ξαναγυρίζει στα γνωστά του μονοπάτια. Όταν δεν πατρονάρει εκλογικές νοθείες (όπως στο Μεξικό) προωθεί, ενθαρρύνει και χρηματοδοτεί πραξικοπήματα (όπως τώρα στη Βολιβία και τη Βενεζουέλα). Ο πόλεμος εξακολουθεί να είναι η κατεξοχήν διεθνής διπλωματία του: το Ιράκ και το Αφγανιστάν καίνε, αλλά προς απογοήτευση των από πάνω, δεν εξατμίζονται.

Η επιβολή ηγεμονισμών και ομογενοποιήσεων σε παγκόσμια κλίμακα, βρίσκει στα έθνη, τις περιφέρειες και τις μικρές περιοχές , τους μαθητευόμενους μάγους που διδάσκουν την αδύνατη, ιστορικά, επιστροφή σε ένα παρελθόν όπου ο φανατισμός ήταν νόμος και επιστημονικό δόγμα. Εν τω μεταξύ οι πολιτικές κυβερνώσες τάξεις ανακάλυψαν στον κόσμο του θεάματος την κατάλληλη μεταμφίεση για να κρύψουν την εμπλοκή τους στο οργανωμένο έγκλημα.

Κορεσμένος από τόση απληστία, ο πλανήτης αρχίζει να μας χρεώνει τον απλήρωτο λογαριασμό της καταστροφής του. Αλλά και οι «φυσικές» καταστροφές κι αυτές ταξικές είναι και οι συμφορές τους γίνονται αισθητές κυρίως σε εκείνους που τίποτα δεν έχουν και τίποτα δεν είναι. Απέναντι σ’ αυτό η βλακεία της Εξουσίας δεν έχει όρια: εκατομμύρια και εκατομμύρια δολάρια δαπανώνται για καινούργια όπλα και για ακόμα περισσότερες στρατιωτικές βάσεις. Η Εξουσία του κεφαλαίου δεν νοιάζεται να φτιάξει δασκάλους και δασκάλες, μηχανικούς, γιατρούς αλλά στρατιώτες. Δεν προετοιμάζει δημιουργούς αλλά κι άλλους καταστροφείς.

Όσοι και όσες αντιτάσσονται σε αυτό, καταδιώκονται, φυλακίζονται δολοφονούνται.

Στο Μεξικό βρίσκονται στη φυλακή αγρότες που υπερασπίστηκαν τη γη τους (Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο). Στην Ιταλία διώκονται κα αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες όσοι αντιτίθενται στην εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων. Στη Γαλλία της «ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας» οι ανθρώπινες υπάρξεις είναι ελεύθερες, ίσες και αδελφές μονάχα αν τα χαρτιά το λένε. Στην Ελλάδα η νεότητα είναι ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεριζωθεί. Στο Μεξικό και πάλι, αυτή τη φορά στην πόλη που έχει το όνομά του, οι νέοι και οι νέες χαρακτηρίζονται εγκληματίες και δολοφονούνται και δεν τρέχει τίποτα γιατί δεν είναι στην ατζέντα των από πάνω και της μιας και της άλλης πλευράς. Στη Ισπανία της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ένωσης κλείνουν εκδόσεις και ποινικοποιούν μια γλώσσα, τα Εουσκέρα (βάσκικα), σκεπτόμενοι πως σκοτώνοντας το λόγο σκοτώνουν εκείνον που τον αρθρώνει. Στην τόσο κοντινή Ασία απαντάνε με τεθωρακισμένα στις δίκαιες διεκδικήσεις των αγροτών. Και στις γεμάτες υπεροψία ΗΠΑ που γεννήθηκαν από το αίμα των μεταναστών, καταδιώκουν και δολοφονούν εκείνους και εκείνες που έχουν άλλο χρώμα. Στο μεγάλο πόνο που λέγεται Λατινική Αμερική υποτιμάται και ταπεινώνεται το μελαχρινό αίμα που τη βαστάζει. Στην ανυπότακτη Καραϊβική, ένας λαός, ο κουβανέζικος, πρέπει να προσθέσει στη δυστυχία από τις φυσικές καταστροφές και εκείνη από έναν ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία.

Και σε όλες τις γωνιές της γεωγραφίας του κόσμου, και σε όλες τις μέρες των ημερολογίων του, εκείνοι και εκείνες που δουλεύουν, εκείνοι και εκείνες που προχωράνε τα πράγματα, στερούνται, ταπεινώνονται, καταπιέζονται, τους εκμεταλλεύονται.

Αλλά υπάρχουν και φορές, πολλές, τόσες που μας κάνουν να χαμογελάμε, που η οργή, οι οργές βρίσκουν τους δικούς τους δρόμους, καινούργιους, αλλιώτικους. Και, τότε, το «όχι» που υψώνουν δεν αντιστέκεται μονάχα, αλλά και αρχίζει να προτείνει, να προτείνεται.

Από τη δημόσια εμφάνισή μας, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, ήταν δέσμευσή μας να γίνουμε γέφυρα για να βαδίσουν οι εξεγέρσεις από τη μια πλευρά στην άλλη.

Μερικές φορές το καταφέραμε, άλλες όχι.

Τώρα βλέπουμε και νιώθουμε όχι μονάχα την εξεγερμένη αντίσταση που συντρόφισσα και αδελφή, στέκεται στο πλευρό μας και εμψυχώνει τα βήματά μας.

Τώρα υπάρχει κάτι που δεν υπήρχε πριν ή που εμείς δεν καταφέρναμε να δούμε.

Υπάρχει μια δημιουργική οργή.

Μια οργή που ζωγραφίζει ήδη όλα τα χρώματα των δρόμων των από κάτω και αριστερά στις πέντε ηπείρους….


ΙΙΙ.
ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΩΣ ΜΕΡΟΣ ΤΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ 25 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΟΥ EZLN, ΤΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΗΘΗ, ΤΟΝ ΠΕΜΠΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΚΑΛΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΗΣ ΑΛΛΗΣ ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ, ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ, ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΡΟΙ ΤΟΥ EZLN, ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΟ

ΠΡΩΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.

ΜΕ ΘΕΜΑ:

ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ: ΚΑΤΩ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΤΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ:

• ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟY, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΚΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑ, ΣΤΙΣ 26, 27, 28 ΚΑΙ 29 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 2008. ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ του Frente Popular Frasico Villa Indepediente-UNOPII, στη λεωφόρο Guelatao 50, Colonia Alvaro Obregon, Delegacion Iztapalapa, κοντά στο σταθμό του μετρό Guelatao, όπου θα στηθεί η έκθεση. Και ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ της UNIOS, οδός Dr. Carmona y Valle 32, colonia Doctores, κοντά στο σταθμό του μετρό Cuauhtemoc, όπου θα πραγματοποιηθούν άλλες εκδηλώσεις.

• ΚΑΡΑΚΟΛ ΤΟΥ ΟΒΕΝΤΙΚ, ΤΣΙΑΠΑΣ, ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΛΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ «ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ», ΣΤΙΣ 31 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2008 ΚΑΙ ΤΗΝ 1η ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 2009.

• ΣΑΝ ΚΡΙΣΤΟΜΠΑΛ ΔΕ ΛΑΣ ΚΑΣΑΣ, ΤΣΙΑΠΑΣ, ΣΤΙΣ 2, 3, ΚΑΙ 4 ΓΕΝΑΡΗ ΤΟΥ 2008. ΣΤΟ UNIVERSIDAD DE LA TIERRA (CIDECI), που βρίσκεται στην οδό Camino Real de San Juan Chamula, Colonia Nueva Maravilla.

ΜΕΡΙΚΑ ΥΠΟΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΑ ΕΙΝΑΙ:

-ΑΛΛΗ ΥΠΑΙΘΡΟΣ
-ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ
-ΑΛΛΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ
-ΑΛΛΗ ΤΕΧΝΗ, ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
-ΑΛΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
-ΑΛΛΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
-ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
-ΑΛΛΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ

1. Στην Πόλη του Μεξικού θα στηθεί μια μεγάλη εθνική και διεθνής έκθεση όπου κάθε αγώνας, κάθε εμπειρία, κάθε οργή θα έχει ένα χώρο, μια θέση για να δείξει τον αγώνα και το θυμό της. Για να κοιταχτούμε, να ακούσουμε ό ένας την άλλη, να γνωριστούμε.
2. Στη γη των ζαπατίστας, η αξιοπρέπεια και η οργή θα γίνουν τέχνη και πολιτισμός, μουσική και τραγούδι γιατί η εξέγερση επίσης χορεύεται. Και με λέξεις ο πόνος θα γίνει ελπίδα.
3. Στο Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας, ο λόγος θα πάει και θα έρθει για να γεννήσει κι’ άλλες λέξεις και να δώσει δύναμη και αιτία στην οργή.
4. Στο φεστιβάλ θα συμμετέχουν μόνο οι ομάδες, συλλογικότητες και εθνικές και διεθνείς οργανώσεις που θα προσκληθούν. Για αυτό το λόγο η Επιτροπή της Έκτης του EZLN έχει ξεκινήσει συζητήσεις με πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις, όπως και με αναρχικές και ελευθεριακές συλλογικότητες και ομάδες, με ομάδες εναλλακτικής πληροφόρησης, τέχνης και πολιτισμού, με ομάδες υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με εργαζόμενους και εργαζόμενες στην βιομηχανία του σεξ, με διανοούμενους κοινωνικούς ακτιβιστές, με πρώην πολιτικούς κρατούμενους και κρατούμενες, όλους μέλη της Έκτης Διακήρυξης. Και με ομάδες, συλλογικότητες και οργανώσεις άλλων χωρών, όλες μέρος της Έκτης Διεθνούς. Μετά από αυτές τις διαβουλεύσεις θα αποφασιστούν τα κριτήρια για τις προσκλήσεις και τα κριτήρια συμμετοχής.
5. Για τα στρογγυλά τραπέζια και κεντρικές συζητήσεις o EZLN θα καλέσει κοινωνικούς ακτιβιστές, στοχαστές και εκπροσώπους αντικαπιταλιστικών εγχειρημάτων στο Μεξικό και τον κόσμο. Η λίστα των προσκαλεσμένων θα δημοσιοποιηθεί αργότερα.
6. Περισσότερες λεπτομέρειες για το πώς σκεφτόμαστε αυτό το φεστιβάλ της αξιοπρεπούς οργής θα δοθούν σε εύλογο χρονικό διάστημα (δηλαδή όταν θα έχουμε μια ιδέα πάνω κάτω του προβλήματος που μας/σας μπλέξαμε).

Αυτά είναι όλα για την ώρα.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΤΕΝΚΟ!

Από τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού
Για την Παράνομη Επαναστατική Ιθαγενική Επιτροπή – Γενική Διοίκηση του EZLN

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος
Μεξικό, Σεπτέμβρης του 2008

χωρις σχόλια



14 - Χαιρετισμός του Υποδιοικητή Μάρκος

ανέβηκε στις 11-Oct-2008 από Laptop της Αθήνας...

Καλησπέρα. Το όνομά μου είναι Μάρκος, Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος, και βρίσκομαι εδώ για να σας παρουσιάσω τον Εξεγερμένο αντισυνταγματάρχη Μoises στον οποίο η Γενική Διοίκηση του EZLN έχει αναθέσει, την διεθνή δουλειά, αυτό που ονομάζουμε Διαγαλαξιακή Επιτροπή και Έκτη Διεθνή, γιατί από όλους εμάς, είναι ο μοναδικός που έχει υπομονή.
Θα μιλάμε αργά προκειμένου να γίνεται μετάφραση.
Θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε που έχετε έρθει μέχρι εδώ για να γνωρίσετε απευθείας αυτό που συμβαίνει με την εξέλιξη της υπόθεσης των ζαπατίστας, όχι μόνο σχετικά με τις επιθέσεις που δεχόμαστε, αλλά επίσης και για τις εξελίξεις που οικοδομούνται εδώ στην επαναστατημένη περιοχή, στην περιοχή των ζαπατίστας.
Ελπίζουμε ότι αυτό που βλέπετε, ότι αυτό που ακούτε θα βοηθήσει στο να φτάσει αυτός ο λόγος πολύ μακριά: στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Χώρα των Βάσκων, στις Η.Π.Α. και στην υπόλοιπη χώρα μας, με τους συντρόφους μας από την Άλλη Καμπάνια.
Μακάρι να μην κάνετε αυτό που έκανε η ονομαζόμενη Διεθνής αποστολή παρατήρησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που το μοναδικό που ήρθε να κάνει εδώ, πριν κάποιους μήνες, ήταν να καθαρίσει τα χέρια της προσκείμενης στο PRD κυβέρνησης της Chiapas, λέγοντας ότι οι επιθέσεις που υπέστησαν τα χωριά μας δεν προέρχονταν από την πολιτειακή κυβέρνηση, αλλά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Μεξικού.
Θα ήθελα να κάνω μια εισαγωγή για αυτά που πρόκειται να πει ο αντισυνταγματάρχης Moises. Μας χαροποιεί το γεγονός ότι η επίσκεψή σας συμπίπτει με την δική του περιοδεία σ’ αυτή την περιοχή. Αυτός είναι ο σύντροφος που έχει παρακολουθήσει από πολύ κοντά τη διαδικασία δόμησης της αυτονομίας των ζαπατίστικων κοινοτήτων.
Θα ήθελα να εξηγήσω, σε γενικές γραμμές, την ιστορία του EZLN και των ιθαγενικών κοινοτήτων των ζαπατίστας σε αυτή την περιοχή, στην Chiapas. Αναφέρομαι στα υψίπεδα της Chiapas, την περιοχή του Caracol του Oventic, στην ζώνη tzotz choj, tzeltal-tojolabal, που είναι αυτή του Caracol de Morelia, τη ζώνη chol που είναι αυτή του Roberto Barrios, στο βορρά της Chiapas, τη ζώνη tojolabal ή Συνοριακή Ζώνη, που είναι το Caracol της La Realidad, και αυτή της ζώνης tzeltal, που είναι το Caracol της La Garrucha.
Αύριο, είστε προσκεκλημένοι να επισκεφτείτε ένα χωριό που εδώ και πολλά χρόνια είναι στις βάσεις στήριξης του EZLN. Θα έχετε την τιμή να σας οδηγήσει σ’ αυτό ο Διοικητής Ismael, που βρίσκεται εδώ. Αυτός ο σύντροφος μαζί με τον κύριο Ik – το μακαρίτη Διοικητή Hugo ή Francisco Gómez, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα- διέτρεχαν αυτές τις χαράδρες, μιλώντας για τον ζαπατισμό όταν κανείς δεν ήταν μαζί μας.
Αυτός θα σας οδηγήσει. Θα πάτε να δείτε το μέρος όπου οι στρατιώτες έψαχναν για μαριχουάνα. Θα θέλαμε να δείτε εάν πραγματικά υπάρχει μαριχουάνα. Εάν βρείτε, μην την καπνίσετε, αλλά να κάνετε καταγγελία για να την καταστρέψουν. Όχι, δεν υπάρχει μαριχουάνα. Όμως εμάς δε μας πιστεύουν, ίσως πιστέψουν εσάς. Εσάς…τουλάχιστον!
Επίσης βρίσκεται μαζί μας ο Διοικητής Masho, εδώ στα δεξιά μου. Είναι και αυτός ένας από τους συντρόφους διοικητές που συνόδευαν τον κύριο Ik, τον Διοικητή Hugo, όταν σχεδόν ξεκινούσε ο EZLN σ’αυτή τη χαράδρα. Είναι μέλος της Επιτροπής της Έκτης του EZLN. Βρισκόταν μαζί μας στα βορειοδυτικά της μεξικανικής Δημοκρατίας, περνώντας από ινδιάνικα χωριά και συντρόφους και συντρόφισσες της Άλλης Καμπάνιας στο Μεξικό, σε εκείνο το μέρος της χώρας.

Πώς άρχισε όλο αυτό; Πριν 24 χρόνια,σχεδόν 25, έφτασε μια μικρή ομάδα ανθρώπων της πόλης, ή πολιτών όπως εμείς τους λέμε, όχι σε αυτό το μέρος της ζούγκλας, αλλά ακόμα πιο βαθιά, εκεί που τώρα είναι γνωστό ως προστατευόμενη οικολογική περιοχή των Montes Azules. Σ’ εκείνη την περιοχή δεν υπήρχε τίποτα περισσότερο από άγρια ζώα με τέσσερα πόδια και άγρια ζώα με δυο πόδια που ήμασταν εμείς. Και η αντίληψη αυτής της μικρής ομάδας –μιλώ για το 1983-1984, δηλαδή πριν 24 ή 25 χρόνια- ήταν η παραδοσιακή των απελευθερωτικών κινημάτων στην Λατινική Αμερική, δηλαδή: μια μικρή ομάδα φωτισμένων που κάνει ένοπλο αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση. Και αυτό έχει ως συνέπεια πολύς κόσμος να τους ακολουθεί, να ξεσηκωθεί, να ανατρέπει την κυβέρνηση, και να εγκαθιστά μια σοσιαλιστική κυβέρνηση. Μιλάω πολύ σχηματικά, αλλά βασικά είναι αυτό που είναι γνωστό ως η θεωρία της «αντάρτικης εστίας».
Εκείνη η μικρή ομάδα, είχε αυτή την παραδοσιακή αντίληψη, κλασσική και ορθόδοξη, αν θέλετε να την ονομάσουμε έτσι, αλλά είχε επίσης ένα φορτίο ηθικής και ήθους που δεν είχαν προηγούμενα αντάρτικα ή ένοπλα κινήματα στην Λατινική Αμερική. Αυτή η κληρονομιά ηθικής και ήθους προερχόταν από πολλούς συντρόφους είχαν ήδη είχαν πεθάνει, αντιμετωπίζοντας τον ομοσπονδιακό στρατό και τη μυστική αστυνομία της μεξικανικής κυβέρνησης.
Στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων, ήμασταν μόνοι. Δεν υπήρχαν σύντροφοι στα χωριά. Κανείς από την Ελλάδα δεν ήρθε να μας δει. Ούτε από την Ιταλία ούτε από τη Γαλλία ούτε από την Ισπανία ούτε από τη Χώρα των Βάσκων. Ούτε από το Μεξικό! Επειδή αυτή ήταν ή πιο ξεχασμένη γωνιά αυτής της χώρας. Αυτό που ήταν μειονέκτημα, αργότερα θα μετατρεπόταν σε πλεονέκτημα: το γεγονός ότι ήμασταν απομονωμένοι και ξεχασμένοι μας επέτρεψε τότε, να έχουμε μια διαδικασία εσωτερικού μετασχηματισμού. Κάποιος που είναι «ορθόδοξος» θα γνωρίζει το βιβλίο που μιλάει για το «το μετασχηματισμό του πιθήκου σε άνθρωπο». Τότε λοιπόν, έγινε το ανάποδο: ο άνθρωπος μετασχηματίσθηκε σε πίθηκο, αυτό ήταν που ήμασταν εμείς. Συμπεριλαμβανομένης και της φυσικής παρουσίας, γι’ αυτό η χρήση της πασαμοντάνιας λοιπόν. Είναι ένα ζήτημα αισθητικής και καλού γούστου να σκεπάζεις το πρόσωπο.
Αυτή η μικρή ομάδα επιβίωσε από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, στην κατάρρευση του σοσιαλιστικού μπλοκ, στην ανακοπή του αντάρτικου στην Κεντρική Αμερική – αρχικά με το FMLN στο Σαλβαδόρ, στη συνέχεια με εκείνο που κάποτε ονομαζόταν Μέτωπο των Σαντινίστας για την Εθνική Απελευθέρωση, στη Νικαράγουα και αργότερα, την επαναστατική ένωση της Γουατεμάλα, το URNG -.
Κατά την γνώμη μας δύο ήταν τα στοιχεία που βοήθησαν να επιζήσει: Το ένα, ήταν η ανοησία ή το πείσμα που, πιθανά, αυτός ο κόσμος μετέφερε στο DNA του και το άλλο, ήταν το φορτίο ήθους και ηθικής που είχε κληρονομηθεί από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που είχαν δολοφονηθεί από το στρατό, σ’ αυτά εδώ τα βουνά ακριβώς.

Τα πράγματα θα είχαν μείνει εδώ, με δυο επιλογές: Μια μικρή ομάδα που περνά δεκαετίες κλεισμένη στα βουνά, αναμένοντας κάποια στιγμή που συμβαίνει κάτι και μπορεί να δράσει μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα. Ή να τελειώσει, όπως κάποιο κομμάτι της ριζοσπαστικής αριστεράς στο Μεξικό τότε, ως βουλευτές, γερουσιαστές ή νόμιμοι πρόεδροι της θεσμικής αριστεράς στο Μεξικό.

Συνέβη κάτι που μας έσωσε. Μας έσωσε και μας νίκησε σ’ εκείνα τα πρώτα χρόνια. Και αυτό που συνέβη κάθεται εδώ στ’ αριστερά μου, είναι ο Εξεγερμένος Συνταγματάρχης Moisés, ο Διοικητής Masho, ο Διοικητής Ismael και πολλοί άλλοι σύντροφοι που μεταμόρφωσαν τον EZLN, από ένα αντάρτικο κίνημα εστιακό και ορθόδοξο, σε ένα στρατό ιθαγενών.

Δεν έχει να κάνει μόνο ότι ήταν ένας στρατός στην πλειοψηφία του αποτελούμενος από ιθαγενείς. Καλύπτω αυτό το σημείο επειδή, στην πραγματικότητα, σε κάθε 100 μαχητές, οι 99 ήταν ιθαγενείς και ένας ήταν μιγάς. Δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και ότι αυτός ο στρατός και η θεώρησή του υπέστη μια ήττα στο φωτεινό σχεδιασμό του, στο σχεδιασμό της ηγετικής κατεύθυνσής του, του κλασικά επαναστατικού, όπου ένας άνθρωπος, ή μια ομάδα ανθρώπων, μεταμορφώνεται σε σωτήρα της ανθρωπότητας, ή της χώρας.

Αυτό που συνέβη, τότε, είναι ότι αυτός ο σχεδιασμός ηττήθηκε την ώρα που βρεθήκαμε μπροστά στις κοινότητες και αντιληφθήκαμε, ότι όχι μόνο δε μας καταλάβαιναν, αλλά και ότι η δική τους πρόταση ήταν καλύτερη.

Κάτι είχε συμβεί σε όλα τα προηγούμενα χρόνια, τις προηγούμενες δεκαετίες, τους προηγούμενους αιώνες. Βρισκόμασταν μπροστά σε ένα κίνημα ζωής, που είχε καταφέρει να επιβιώσει στις επιδιώξεις των καταχτητών από την Ισπανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, τις Ηνωμένες Πολιτείες, και όλες τις μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της ναζιστικής Γερμανίας στα 1940-1945. Αυτό που έκανε αυτούς τους ανθρώπους να αντισταθούν, τους συντρόφους μας και τις συντρόφισσές μας στην αρχή, και μετά, τους διοικητές και διοικήτριές μας τώρα, ήταν μια αφοσίωση στη ζωή που είχε να κάνει πολύ με το πολιτιστικό φορτίο. Η γλώσσα, η διάλεκτος, ο τρόπος της σχέσης με τη φύση παρουσίαζε μια εναλλακτική όχι μόνο της ζωής, αλλά και του αγώνα. Δε μάθαμε σε κανένα να αντιστέκεται. Μεταμορφωνόμασταν σε μαθητές εκείνου του σχολείου της αντίστασης κάποιου που κουβαλούσε πέντε αιώνες κάνοντάς το.

Αυτοί που πήγαιναν να σώσουν τις ιθαγενικές κοινότητες, σώθηκαν από αυτές. Και βρίσκουμε πορεία, προορισμό, δρόμο, συντροφικότητα και ταχύτητα για το βήμα μας. Αυτό που, τότε και τώρα, αποκαλούμε «η ταχύτητα του ονείρου μας».

Ο EZLN έχει μεγάλο ηθικό χρέος σε σας, σε κόσμο σαν εσάς, στο Μεξικό και σε όλο τον κόσμο, όμως το βαθύ μας ηθικό χρέος βρίσκεται στην καρδιά μας: στην ιθαγενική καρδιά. Σε αυτή την κοινότητα και σε χιλιάδες κοινότητες όπως αυτή, που είναι κατοικημένες από συντρόφους βάσης στήριξης ζαπατίστας.

Τη στιγμή που η μικρή αντάρτικη ομάδα ήρθε σε επαφή με τα χωριά, υπάρχει ένα πρόβλημα και ένας αγώνας. Εγώ έχω μια αλήθεια – εγώ, η αντάρτικη ομάδα - , και εσύ είσαι ένας ανίδεος, πρόκειται να σε διδάξω, να σε προσηλυτίσω σε ένα δόγμα, να σε εκπαιδεύσω, να σε διαμορφώσω. Λάθος και ήττα.
Την ώρα που αρχίζει να φτιάχνεται η γέφυρα της γλώσσας, και αρχίζουμε να μετασχηματίζουμε τον τρόπο που μιλάμε, αρχίζουμε να μετασχηματίζουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε για εμάς τους ίδιους και για τη θέση που έχουμε σε μια διαδικασία: το να υπηρετούμε.

Από ένα κίνημα που προοριζόταν για να υπηρετείται από τις μάζες, τους προλετάριους, τους φοιτητές για να φτάσει στην εξουσία και να τους κατευθύνει στην ύψιστη ευτυχία, μετατρεπόμασταν βαθμιαία, σε ένα στρατό που έπρεπε να υπηρετήσει τις κοινότητες. Οι ιθαγενικές κοινότητες tzeltales, ήταν οι από τις πρώτες που εγκατασταθήκαμε, σ’ αυτήν την περιοχή.
Η επαφή με τα χωριά σήμανε μια εξέλιξη επανεκπαίδευσης πιο σκληρής και πιο φοβερής από τα ηλεκτροσόκ που συνηθίζονται στις ψυχιατρικές κλινικές. Δεν το άντεξαν όλοι, κάποιοι ναι το αντέξαμε, όμως συνεχίζουμε να παραπονιόμαστε ακόμα και τώρα που έχουμε φτάσει ως αυτό σημείο του παιχνιδιού.

Τι συνέβη μετά; Αυτό που συνέβη είναι ότι ο EZLN μετατράπηκε σε ένα στρατό των ιθαγενών, στην υπηρεσία των ιθαγενών, και περνά από έξι που αρχίσαμε τον EZLN, σε περισσότερο από έξι χιλιάδες μαχητές.
Τί είναι αυτό που πυροδότησε την εξέγερση την πρώτη Γενάρη του 94; Γιατί αποφασίσαμε να εξεγερθούμε με όπλα; Η απάντηση βρίσκεται στα παιδιά. Δεν υπάρχει ανάλυση για τη διεθνή συγκυρία. Οποιοσδήποτε από σας θα συμφωνήσει μαζί μου στο ότι η διεθνής συγκυρία δεν ήταν κατάλληλη για μια ένοπλη εξέγερση. Το μπλοκ των σοσιαλιστών είχε καταρρεύσει, όλο το κίνημα της αριστεράς στη Λατινική Αμερική ήταν σε μία περίοδο αναδίπλωσης. Στο Μεξικό, η αριστερά θρηνούσε την ήττα μετά το ότι ο Salinas de Gortari όχι μόνο είχε αποτύχει, αλλά και είχε εξαγοράσει ένα καλό κομμάτι αυτού που ήταν η κριτική συνείδηση της αριστεράς στο Μεξικό.
Οποιαδήποτε ελάχιστη λογική θα μας έλεγε: δεν υπάρχουν συνθήκες, μη παίρνετε τα όπλα, παραδώστε τα όπλα, μπείτε στο παιχνίδι μας, κλπ, κλπ. Όμως υπήρχε κάτι μέσα μας που μας έκανε να προκαλούμε αυτές τις προγνώσεις και αυτές τις διεθνείς συνθήκες.

Ο EZLN τότε σχεδιάζει, για πρώτη φορά, να προκαλέσει το ημερολόγιο και τη γεωγραφία των από πάνω. Τα παιδιά σας είπα. Εκείνα τα χρόνια, από την αρχή του ενενήντα, του 1990, υπήρξε μια μεταρρύθμιση που εμπόδιζε τους αγρότες να έχουν πρόσβαση στη γη. Η γη, όπως πρόκειται να δείτε αύριο, όταν ανεβείτε το λόφο που πηγαίνει προς το χωριό της Galeana, τέτοια ήταν η γη που είχαν οι αγρότες: πλαγιές υπερυψωμένες, γεμάτες πέτρα. Η καλή γη ήταν στα χέρια των τσιφλικάδων. Τις επόμενες μέρες, θα πάτε να δείτε, επίσης και αυτά τα αγροκτήματα και θα μπορέσετε να δείτε τη διαφορά στη ποιότητα της γης.

Τελείωσε η δυνατότητα πρόσβασης σε ένα κομμάτι γης. Και, παράλληλα, οι αρρώστιες άρχισαν να τελειώνουν τα παιδιά. Από το 1990 μέχρι το 1992, δεν υπήρχε παιδί, στη ζούγκλα Lacandona, που να φτάνει στα πέντε χρόνια. Πριν τα πέντε τους χρόνια, πέθαιναν από αρρώστιες θεραπεύσιμες. Δεν ήταν καρκίνος, δεν ήταν AIDS, δεν ήταν παθήσεις της καρδιάς, ήταν παθήσεις ιάσιμες: τύφος, φυματίωση, και, μερικές φορές, ήταν ένας απλός πυρετός που σκότωνε παιδιά μικρότερα των πέντε χρόνων.
Ξέρω ότι στην πόλη αυτό μπορεί να είναι και πλεονέκτημα: λιγότεροι ηλίθιοι, περισσότεροι olotes λένε. Όμως στην περίπτωση ενός ιθαγενικού λαού, ο θάνατος των παιδιών του σημαίνει την εξαφάνισή του ως λαού. Δηλαδή, στη φυσική εξέλιξη, οι ενήλικοι μεγαλώνουν, γερνάνε και πεθαίνουν. Εάν δεν υπάρχουν παιδιά, αυτός ο πολιτισμός χάνεται.
Η θνησιμότητα των ιθαγενών, των παιδιών ιθαγενών, όξυνε ακόμη το πρόβλημα. Όμως η διαφορά που υπήρχε με τους υπόλοιπους ινδιάνικους λαούς, είναι ότι εδώ υπήρχε ένας στρατός επαναστατικός, ένοπλος. Ήταν οι γυναίκες που άρχισαν να ωθούν σ’ αυτό. Δεν ήταν οι άντρες.
Ξέρω την παράδοση στο Μεξικό – οι mariachis, Pedro Infante και όλο αυτό- είναι ότι οι άντρες είμαστε πολύ αρσενικοί. Όμως δεν ήταν έτσι. Αυτές άρχισαν να ωθούν: πρέπει να γίνει κάτι, όχι πια, και, φτάνει πια, ήταν οι γυναίκες, που έβλεπαν να πεθαίνουν οι γιοί τους και οι κόρες τους.
Άρχισε να υπάρχει ένα διάστημα φήμης σε όλες τις κοινότητες: πρέπει να γίνει κάτι, φτάνει πια, φτάνει πια, σε όλες τις γλώσσες. Τότε, βρισκόμασταν ήδη στη περιοχή των υψιπέδων. Και εκεί είχαμε δύο συντρόφισσες που ήταν, και είναι ακόμα, η σπονδυλική στήλη σ’ αυτή τη δουλειά: η αλησμόνητη Διοικήτρια Ramona και η Διοικήτρια Susana.
Από διαφορετικές πλευρές άρχισε να αναδύεται αυτή η ανησυχία, αυτή η δυσανεξία… Θα σας το πούμε με το όνομά του: αυτή η επανάσταση στις γυναίκες ζαπατίστας, ότι έπρεπε να γίνει κάτι. Εμείς κάναμε αυτό που έπρεπε να κάνουμε, τότε, που ήταν να ρωτήσουμε όλους τι επρόκειτο να κάνουμε. Υπήρξε, τότε, το 1992, ένα δημοψήφισμα – χωρίς τηλεόραση, χωρίς την περιφερειακή κυβέρνηση, χωρίς τίποτα από αυτό που υπάρχει τώρα- , πέρασε από χωριό σε χωριό και πραγματοποιήθηκαν συνελεύσεις- όπως αυτή που βρισκόμαστε τώρα-. Εξετάστηκε το πρόβλημα. Το δίλημμα ήταν πολύ απλό: εάν παίρναμε τα όπλα, θα χάναμε, όμως θα προκαλούσαμε την προσοχή και θα καλυτερεύαμε τις συνθήκες των ιθαγενών. Εάν δεν παίρναμε τα όπλα, θα επιζούσαμε, όμως θα εξαφανιζόμαστε ως ινδιάνικοι λαοί.
Η λογική του θανάτου είναι όταν αποφασίζουμε: δε μας αφήνουν άλλη επιλογή. Τώρα, μετά δεκατέσσερα, περίπου δεκαπέντε χρόνια, εμείς – αυτοί που φτάσαμε τα πιο πολλά χρόνια εδώ- λέμε: τι καλά που δεν είχαμε άλλη επιλογή.

Τα χωριά είπαν: γι’ αυτό βρίσκεσαι, πάλεψε, πάλεψε μαζί μας. Δεν ήταν μόνο μια τυπική σχέση, εξουσίας. Γιατί τυπικά ήταν το ανάποδο: τυπικά, ο EZLN ήταν η διοίκηση και τα χωριά ήταν κάτω από τις διαταγές του. Όμως τα γεγονότα στην πραγματικότητα ήταν το αντίθετο: τα χωριά στήριζαν, φρόντιζαν και είχαν αναπτύξει τον EZLN.
Σε αυτό τότε, ήταν σπουδαία επίσης, η συμμετοχή ενός συντρόφου μιγά από την πόλη, του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Pedro που έπεσε μαχόμενος την πρώτη του Γενάρη του 94.
Όταν φτάνουμε σε αυτό το δίλημμα και τα χωριά λένε «πάρτε τα όπλα», ο στρατιωτικός υπολογισμός που κάναμε – ο Αντισυνταγματάρχης Moisés ίσως το θυμάται καλά γιατί ήταν σ’ αυτά τα βουνά που βρίσκονται εδώ στη πίσω μεριά του χωριού, εκεί επάνω, στον καταυλισμό που είχαμε υπήρξε μια συνάντηση όλων των διοικητών ζαπατίστας- η ομιλία που εγώ τους έκανα ήταν αυτή: πρέπει να σκεφτούμε τι πρόκειται να κάνουμε, γιατί όταν αρχίζουμε να βαδίζουμε κάπου δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω.
Εάν αρχίζουμε να ρωτάμε τον κόσμο για να πάρουμε τα όπλα η όχι, ήδη δεν πρόκειται να σταματήσουμε. Γνωρίζαμε και αισθανόμαστε ότι η απάντηση επρόκειτο να είναι ναι. Και γνωρίζαμε και αισθανόμαστε ότι αυτοί που επρόκειτο να πέσουν ήμασταν αυτοί που βρισκόμασταν ενωμένοι σ’ αυτά τα βουνά, εδώ πάνω από τη Garrucha.
Έγινε ό,τι έγινε. Δεν θα σας διηγηθώ την πρώτη Γενάρη του 94, γιατί εσείς αρχίζετε να μας γνωρίζετε – καλά, κάποιοι, γιατί άλλοι σχεδόν βρίσκονταν πολύ chavitos -, και ανοίγεται μια διαδρομή αντίστασης, λέμε εμείς, όπου περνά από τον ένοπλο αγώνα στην οργάνωση της ειρηνικής αντίστασης των πολιτών.
Αυτό που συνέβη σε όλη αυτή την εξέλιξη και θέλω να σας επιστήσω την προσοχή είναι: η αλλαγή στη θέση του EZLN σχετικά με το πρόβλημα της εξουσίας. Και αυτή η διευκρίνιση στο πρόβλημα της εξουσίας είναι που θα δείξει τον τρόπο και το πιο βαθύ αποτύπωμα στο δρόμο των ζαπατίστας. Εμείς είχαμε αντιληφθεί – και στο εμείς που λέω, ήδη θα συμπεριλαμβάνονται οι κοινότητες, όχι μόνο η αρχική ομάδα -, είχαμε αντιληφθεί ότι οι λύσεις, όπως όλα σ’ αυτόν τον κόσμο, χτίζονται από κάτω προς τα πάνω. Και όλη η προηγούμενή μας πρόταση, και όλη η πρόταση της ορθόδοξης αριστεράς, μέχρι τότε, ήταν το ανάποδο, ήταν: από πάνω λύνονται τα πράγματα για τους από κάτω.
Αυτή η αλλαγή από κάτω για επάνω σήμαινε για μας να μην οργανωθούμε ούτε να οργανώσουμε τον κόσμο για να πάει να ψηφίσει, ούτε για να πάει σε μια πορεία, ούτε για να φωνάξει, αλλά για να επιβιώσει και για να μετατρέψει την αντίσταση σε ένα σχολείο. Αυτό ήταν που έκαναν οι σύντροφοι, όχι ο αρχικός EZLN, εκείνη η μικρή ομάδα, αλλά ο EZLN με αυτή την ιθαγενική σύνθεση πια. Αυτό που τώρα είναι γνωστό σε γενικές γραμμές ως οικοδόμηση της ζαπατίστικης αυτονομίας, είναι μια εξέλιξη που θα σας μιλήσει με λεπτομέρειες τώρα ο Εξεγερμένος Συνταγματάρχης Moisés.

Πριν από αυτό, θα ήθελα να επισημάνω κάποια πράγματα. Λέγεται, όχι άδικα, ότι τα τελευταία δυο χρόνια, το 2006, το 2007, ο Υποδιοικητής Marcos δούλεψε, με επιμονή και επιτυχία, στο να καταστρέψει την εικόνα την οποία τα ΜΜΕ είχαν κατασκευάσει γύρω από αυτόν. Και τους προκαλεί την περιέργεια πώς ένας κόσμο που πριν ήταν κοντά, τώρα έχουν απομακρυνθεί ή έχουν ξαναγίνει οριστικά, αντι-ζαπατίστας. Κάποιοι από αυτούς πήγαιναν στις χώρες τους να βγάλουν λόγους, και τύγχαναν υποδοχής όπως εάν ήταν αυτοί που πήραν τα όπλα. Ήταν οι ζαπατολόγοι, διατεθειμένοι να ταξιδέψουν με όλα τα έξοδα πληρωμένα, να δεχτούν τα χειροκροτήματα, τα καραβάνια και την μια ή την άλλη χάρη, στα ταξίδια τους στο εξωτερικό.
Τι συνέβη; Θα σας πω πώς το βλέπουμε εμείς. Εσείς θα έχετε την άποψή σας. Την ώρα που ξεσηκώνεται ο EZLN, εξεγείρεται…Θα εξηγηθώ: εδώ στις ιθαγενικές ζώνες μιλάνε πολύ για τα «coyotes». Τα coyotes, θέλω να εξηγήσω τη διαφορά επειδή για τους yaquis και τους mayos το coyote είναι πολύ chingón, είναι λοιπόν σύμβολο. Στην Chiapas όχι. Το coyote είναι ο ενδιάμεσος. Είναι κάποιος που αγοράζει φτηνά στους ιθαγενείς, και μετά ξαναπουλά ακριβά στην αγορά. Όταν γίνεται η ζαπατίστικη εξέγερση, εμφανίζονται αυτοί που εμείς αποκαλούμε μεσάζοντες της αλληλεγγύης. Δηλαδή, τα κογιότ της αλληλεγγύης. Αυτός ο κόσμος που έλεγα, και ακόμα λέω, που έχει τη συνομιλία με το ζαπατισμό, που έχουν το κόκκινο τηλέφωνο, που είναι αυτοί που ξέρουν πώς είναι η κατάσταση εδώ, και αυτό σημαίνει ένα πολιτικό κεφάλαιο. Έρχονται και φέρνουν κάποιο πραγματάκι, δηλαδή πληρώνουν φτηνά, και πηγαίνουν και παρουσιάζονται ως οι απεσταλμένοι του EZLN: εξαργυρώνουν ακριβά.
Η εμφάνιση αυτής της ομάδας μεσαζόντων, όπου υπήρχαν πολιτικοί, διανοούμενοι, aristas και κόσμος του κοινωνικού κινήματος, μας έκρυβε την ύπαρξη άλλων πραγμάτων, των άλλων από κάτω.
Εμείς διαισθανόμασταν ότι η Ισπανία των από κάτω ήταν εκεί, ότι η επαναστατημένη Χώρα των Βάσκων ήταν εκεί, ότι η ανυπότακτη Ελλάδα ήταν εκεί, ότι η εξεγερμένη Γαλλία ήταν εκεί, ότι η Ιταλία του αγώνα ήταν εκεί, όμως δεν τις βλέπαμε. Και φοβόμασταν, τότε, ότι ούτε εσείς μας βλέπατε.
Αυτοί οι μεσάζοντες οργάνωναν και έκαναν πράγματα όταν ήμασταν της μόδας, και εξαργύρωναν το πολιτικό τους κεφάλαιο. Έτσι σαν να υπάρχει κάποιος που οργανώνει συναυλίες, που λέει ότι είναι για εδώ και κρατάει ένα μέρος: εξαργυρώνει το μισθό του ή αυτό που αναλογεί στην οργάνωσή του.

Ήταν άλλο από κάτω. Εμείς πάντα είχαμε αυτή την ιδέα: ο ζαπατισμός από πάντα είχε σχεδιαστεί να μην είναι η μοναδική η επανάσταση, ούτε η καλύτερη. Και η θεώρησή μας δεν ήταν να δημιουργήσουμε ένα κίνημα που θα ηγεμονεύσει όλη την επανάσταση στο Μεξικό, ή όλη την επανάσταση σε παγκόσμιο επίπεδο. Ποτέ δεν αποβλέπαμε σε μια διεθνή, στην Πέμπτη διεθνή ή δεν ξέρω σε ποια πάνε –Αλεχάντρο; Ήδη είναι η Έκτη, όμως αυτή είναι άλλη, αυτή είναι η Άλλη Διεθνής. Ο σύντροφος γνωρίζει τις διεθνείς-.
Τι συνέβη; Εγώ θα πω κάποια πράγματα που για σας δε θα είναι καινούργια. Η ιστορία μιας θεσμικής αριστεράς είναι φυσικά γνωστή για τους ισπανούς, με τον Rodríguez Zapatero ή τον Felipe González, για τη Χώρα των Βάσκων - Gora Euskal Herria – ακόμα περισσότερο, για την εξεγερμένη Ιταλία, ούτε πρέπει να είναι κάτι καινούργιο και για την Ελλάδα, λοιπόν, μπορεί να εξηγηθεί επίσης περισσότερο από αυτό, με το Miterrand, το βαρώνο, για τη Γαλλία, εξίσου.
Στο Μεξικό όχι. Συνεχίζει να υπάρχει αυτή η προσδοκία: ότι είναι δυνατό η αριστερά που υπομένουμε τώρα, εάν φτάσει στην εξουσία, θα το κάνει ατιμώρητα. Θέλω να πω: θα μπορέσει να φτάσει να κυβερνά χωρίς να σταματήσει να είναι αριστερά. Η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ελλάδα, πρακτικά όλες οι χώρες του κόσμου, μπορούν να μας διηγηθούν το αντίθετο: ο κόσμος της αριστεράς, συνεπής –όχι απαραίτητα ριζοσπαστικός- τη στιγμή που φτάνει στη εξουσία, σταματάει να είναι. Διαφέρει η ταχύτητα, διαφέρει το βάθος, όμως αναντίρρητα, μεταμορφώνονται. Αυτό είναι που εμείς αποκαλούμε «το στομαχικό αποτέλεσμα» της εξουσίας: ή σε χωνεύει ή σε χέζει.
Αυτή η προσέγγιση, στο Μεξικό, της αριστεράς, ή αυτής που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερά, στην εξουσία – τώρα θυμάμαι ότι βγήκε σε μια εφημερίδα ότι εγώ δεν ήμουν εδώ, ότι ήμουν στη πόλη του Μεξικό, στις γιορτές της αριστεράς, δε γνώριζα ότι υπήρχε αριστερά στην πόλη του Μεξικό και κάνουν γιορτές… Ναι υπάρχει ακόμα, όμως είναι Άλλη αριστερά πιά – τη στιγμή που παρουσιάστηκε η δυνατότητα της εξουσίας, άρχισε να αναδύεται και η διαδικασία της χώνεψης και της αφόδευσης της εξουσίας πάνω σε εκείνη την αριστερά.
Στους ζαπατίστας, και σε όλο εκείνο το κομμάτι που στέκεται στο κέντρο – συγχωρείστε με αν ραγίζω κάποια καρδιά, όμως το κέντρο δε βρίσκεται στο κέντρο, είναι κολλημένο στη δεξιά. Είναι το άλλο πλευρό, στη δεξιά… λοιπόν, στα δεξιά σας-…
Τότε, εμείς έπρεπε, μας ζητήθηκε από αυτή την ομάδα των διανοουμένων, καλλιτεχνών, αρχηγών σοσιαλιστών, να επιστρέφαμε την ιστορία στο 1984, όταν σκεφτόμασταν ότι μια ομάδα, ή ένα άτομο, αν φτάσει στην εξουσία, μετατρέπει όλο το προς τα κάτω. Και να εναποθέσουμε την εμπιστοσύνη μας, το μέλλον, τη ζωή και την εξέλιξή μας, σε κάποιον φωτισμένο, σε ένα άτομο, με μια συμμορία 40 απατεώνων που είναι η αριστερά στο Μεξικό.
Εμείς είπαμε ότι Όχι. Δεν είναι ότι μας είναι αντιπαθής ο νομιμοποιημένος πρόεδρος, αλλά απλά δεν πιστεύουμε σε αυτή την διαδικασία. Δεν πιστεύουμε ότι κάποιος, ούτε ακόμα τόσο ωραίος όπως ο Υποδιοικητής Marcos, είναι ικανός να κάνει αυτό το μετασχηματισμό - bueno, las piernas-.
Εμείς δε μπορούσαμε να το κάνουμε, και τότε ήρθε η ρήξη.
Θέλω να σας επιστήσω την προσοχή πάνω σε ένα πράγμα: τότε, είπαμε αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Αυτό που συμβαίνει τώρα. Όταν το είπαμε, είπαν ότι παίζαμε παιχνίδι με τη δεξιά. Αυτήν την ώρα, τώρα, που επαναλαμβάνονται, ακόμα με τις ίδιες λέξεις, αυτά που είπαμε πριν δυο χρόνια, λέγεται ότι είναι για να προσφέρουμε υπηρεσίες στη αριστερά.

Ο ζαπατισμός είναι στενόχωρος. Όπως στο παζλ της εξουσίας που φτάνει ένα κομμάτι που δεν μπαίνει και πρέπει να το χαλάσεις. Από όλα τα κινήματα που υπάρχουν στο Μεξικό, ένα από αυτά – όχι το μοναδικό-, ο ζαπατισμός, είναι στενάχωρο γι’ αυτόν τον κόσμο. Είναι ένα κίνημα που δεν αφήνει να υποτάσσεται, δεν αφήνει να παραδίδεται, δεν αφήνει να ενδίδει, δεν αφήνει να ξεπουλιέται. Και για τα κινήματα των επάνω αυτή είναι η λογική, αυτό είναι το εύλογο. Είναι η «real politik» όπως λένε.
Τότε, δημιουργείται αυτή η αποστασιοποίηση που, λίγο-λίγο αρχίζει να διαχέεται προς τα διεθνή κομμάτια, στην Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη, συνολικά. Σε αυτή τη διαδρομή ωστόσο, χτίστηκαν σχέσεις πιο στέρεες. Για να αναφέρω κάποια, αυτή των συντρόφων της CGT της Ισπανίας, το επαναστατικό πολιτιστικό κίνημα της Χώρας των Βάσκων, η κοινωνική Ιταλία και πιο πρόσφατα, η εξεγερμένη και ανυπότακτη Ελλάδα που έχουμε συναντήσει.
Αυτή η μετατόπιση προς τα δεξιά κρύβεται κάτω από το ακόλουθο σχήμα, λέει: «ο EZLN ριζοσπαστικοποιήθηκε και πήγε πιο αριστερά». Ας μας συγχωρήσουν, όμως ο πρότασή μας συνεχίζει να είναι η ίδια: δεν ψάχνουμε την ανάληψη της εξουσίας, σκεφτόμαστε ότι τα πράγματα οικοδομούνται από τα κάτω. Και αυτό που συνέβη είναι ότι αυτά τα κομμάτια, οι διαμεσολαβητές της αλληλεγγύης, τα διεθνιστικά coyotes , ή η διεθνής της διαμεσολάβησης είχαν μετατοπιστεί στα δεξιά. Επειδή η εξουσία δεν σε αφήνει να προσχωρήσεις σε αυτήν χωρίς τιμωρία.
Η εξουσία είναι ένα κλαμπ αποκλειστικό, που έχει καθορισμένες υποχρεώσεις για να μπεις σ’ αυτήν. Αυτό που οι ζαπατίστας ονομάζουμε «η κοινωνία της εξουσίας» έχει κανόνες. Οποιοσδήποτε που ψάχνει τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, τη δημοκρατία, το σεβασμό στη διαφορά, δεν έχει την δυνατότητα να είναι αποδεκτός εκεί , εκτός εάν ενδώσει σε αυτές τις ιδέες.
Όταν εμείς αρχίσαμε να βλέπουμε αυτή τη μετατόπιση στα δεξιά του πιο ζαπατίστικου κομματιού προφανώς, αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τι ήταν κάτω, τι ήταν πίσω. Για να είμαστε ειλικρινείς, αρχίσαμε το ανάποδο: αρχίσαμε με τον κόσμο, δηλαδή σε διεθνές επίπεδο και μετά αναρωτηθήκαμε για το Μεξικό.
Για λόγους που ίσως να μπορούσατε να εξηγήσετε, η προσέγγιση του ζαπατισμού ήταν πιο δυνατή με άλλες χώρες απ’ ότι με το Μεξικό. Και ήταν πιο δυνατή στο Μεξικό απ’ ότι με τον κόσμο της Chiapas. Σαν να ήταν μια σχέση αντίστροφη στη γεωγραφία: Αυτός που ζούσε πιο μακριά, ήταν πιο κοντά μας, και αυτός που ζούσε πιο κοντά, ήταν πιο μακριά από μας.
Έφτανε η ιδέα να ψάξουμε με τη διαίσθηση και την επιθυμία ότι υπήρχαν: εσείς, άλλοι σαν εσάς. Ήρθε η Έκτη Διακήρυξη, η ολοκληρωτική ρήξη με αυτό το κομμάτι των διαμεσολαβητών της αλληλεγγύης. Και η αναζήτηση, στο Μεξικό και στον κόσμο, άλλων που ήταν σαν εμάς, που ήταν όμως διαφορετικοί.
Πέρα από αυτή τη θέση απέναντι στην εξουσία, υπάρχει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό στο ζαπατισμό – και θα το δείτε τώρα που βρίσκεστε αυτές τις μέρες εδώ, ή αν μιλήσετε με τα Αυτόνομα Συμβούλια και με τις Juntas de Buen Gobierno, δηλαδή με τις αυτόνομες αρχές-: η αποκήρυξη της ηγεμονίας και της ομογενοποίησης της κοινωνίας. Εμείς δεν προτείνουμε ένα Μεξικό ζαπατίστικο, ούτε έναν κόσμο ζαπατίστικο. Δεν προτείνουμε όλοι να είναι ιθαγενείς. Εμείς θέλουμε έναν τόπο, εδώ, το δικό μας, να μας αφήσουν σε ειρήνη, να μη μας διατάζει κανείς. Αυτή είναι η ελευθερία: ότι εμείς αποφασίσαμε αυτό που θέλουμε να κάνουμε.
Και σκεφτόμαστε ότι αυτό είναι δυνατό μόνο, εάν άλλοι όπως εμείς θέλουν και αγωνίζονται για το ίδιο. Και θεμελιώνεται μια σχέση συντροφικότητας, λέμε εμείς. Αυτό είναι που θέλει να οικοδομήσει η Άλλη Καμπάνια. Αυτό είναι που θέλει να οικοδομήσει η Διεθνής Έκτη. Μια συνεύρεση επαναστατημένων, μια ανταλλαγή εμπειριών και μια σχέση πιο ευθεία, όχι ενδιάμεση, αλλά πραγματική, στήριξης ανάμεσα σε οργανώσεις.
Πριν μερικούς μήνες, ήρθαν εδώ σύντροφοι από την Κορέα, την Ταϋλάνδη, τη Μαλαισία, την Ινδία, τη Βραζιλία, Ισπανία –και δε θυμάμαι από ποια άλλα μέρη-της Vía Campesina. Εμείς τους είδαμε στη La Realidad, βρεθήκαμε εκεί μαζί τους. Και όταν μιλούσαμε τους είπαμε: η συνάντηση μεταξύ αρχηγών, για μας δε αξίζει τίποτα. Ούτε ακόμα τη φωτογραφία που βγαίνουν. Αν οι ηγεσίες δυο κινημάτων δεν προσφέρουν για να συναντηθούν τα κινήματα και να γνωριστούν, αυτές οι ηγεσίες δεν προσφέρουν.
Εμείς σας λέμε το ίδιο, τώρα, σε οποιονδήποτε έρχεται να το προτείνει αυτό. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι αυτό που βρίσκεται πίσω: εσείς, άλλοι σαν εσάς. Δε μπορούμε να έρθουμε στην Ελλάδα, όμως μπορούμε να κάνουμε τον υπολογισμό και να πούμε ότι από αυτούς που ήθελαν να έρθουν, δεν είναι όλοι εδώ. Πώς μπορούμε να μιλήσουμε με αυτούς τους άλλους; Και σας λέμε ότι δε θέλουμε ελεημοσύνη, δε θέλουμε οίκτο. Δε θέλουμε να μας σώσετε τη ζωή. Ότι θέλουμε ένα σύντροφο, μια συντρόφισσα και unoa compañeroa στην Ελλάδα, που να αγωνίζεται για τα δικά τους. Στην Ιταλία, στη χώρα των Βάσκων, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στη Δανία, στην Ελβετία –δε θα πω όλες τις χώρες, γιατί ίσως κάνω λάθος σε κάποια και διαμαρτυρηθεί-…

Για πού κοιτάζουμε εμείς; Όταν σας έκανα αυτή τη γρήγορη αναδρομή, σας μίλησα για μια δέσμευση ήθους και ηθικής από αυτές που έχουν εγκατασταθεί μέσα μας. Πρέπει να δούμε, πάνω απ’ όλα, με τον αγώνα και το σεβασμό για τη ζωή, για την ελευθερία, για τη δικαιοσύνη και για τη δημοκρατία. Έχουμε μια ηθική δέσμευση με τους συντρόφους μας. Όχι με σας, όχι με τους διανοούμενους που απομακρύνθηκαν, όχι με τους καλλιτέχνες, όχι με τους συγγραφείς, ούτε με τους κοινωνικούς αρχηγούς που τώρα είναι αντι ζαπατίστας.
Εμείς έχουμε μια δέσμευση με εκείνους που πέθαναν αγωνιζόμενοι. Και θέλουμε να φτάσει η μέρα που να μπορούμε να τους πούμε σε αυτούς και αυτές, στους νεκρούς μας και στις νεκρές μας, τρία πράγματα τίποτα περισσότερο: δεν παραδοθήκαμε, δεν ξεπουληθήκαμε, δεν υποταχτήκαμε.

χωρις σχόλια



15 - Χαιρετισμός του comandante Moises

ανέβηκε στις 11-Oct-2008 από Laptop της Αθήνας...

Caracol de La Garucha, 2 de agosto de 2008 :Moises

Καλησπέρα, σύντροφοι/σσες. Θέλω να σας εξηγήσω, να συζητήσω για το πώς οικοδομείται η αυτονομία σε διάφορα caracoles και στα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης.

Αλλά πριν αρχίσω, όπως σας είπε και ο σύντροφος Εξεγερμένενος Υποδιοικητής Marcos, πριν να φτάσουν οι εξεγερμένοι σύντροφοι του Ζαπατίστικου Στρατού Εθνικής Απελευθέρωσης, σε όλες τις κοινότητες ζούσαν πολύ δύσκολα:εκμεταλλευόμενοι, ταπεινωμένοι και λεηλατημένοι.


Μιλάω τώρα για την ανακαταλειμένη γη, στην οποία ήταν οι τσιφλικάδες. Εκεί, ζούσαν οι παπούδες μας και οι γιαγιάδες μας. Εδώ και πολλά χρόνια πριν. Έβλεπαν τα αφεντικά να είναι δυνάστες. Και έβλεπαν, οι παπούδες μας και οι γιαγιάδες μας, να είναι το ίδιο με τις κακές κυβερνήσεις.

Τότε, όταν έφτασε ο EZLN – όπως είπε ο σύντροφος υποδιοικητής Marcos – άρχισε η δουλειά στις κοινότητες, να μιλούν για την εκμετάλλευση. Τότε, σύντροφοι και συντρόφισσσες, οι παπούδες μας και οι γιαγιάδες μας, οι πατεράδες και οι μανάδες μας, έμαθαν την αναγκαιότητα της οργάνωσης. Γιατί ήδη είχαν δει τι συνέβαινε.

Υπήρχε η ιδέα ότι πρέπει να οργανωθούν, πρέπει να ενωθούν, για να έχουν, με αυτό τον τρόπο, δύναμη. Όμως εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν δυνατό, επειδή τα αφεντικά και η κακή κυβέρνηση δεν το επέτρεπαν. Και υπάρχουν άλλες ιστορίες μεγάλες γι’ αυτό. Μας έλεγε λοιπόν οι κακή κυβέρνηση ότι πρέπει να ενταχθούμε σε επίσημες οργανώσεις, όπως η CNC, και μετά η CTM, η Εθνική Συνομοσπονδία Εργατών, κάπως έτσι.

Τότε οι πατεράδες μας και οι παπούδες μας συμετείχαν σε αυτές τις νόμιμες οργανώσεις, που η κακή κυβέρνηση έλεγε ότι εκεί θα επιλύσουν τα προβλήματα, τις διεκδικήσεις. Τις δοκίμασαν και δεν λύθηκε τίποτα.

Ήρθε η ιδέα ότι πρέπει να οργανωθούν ανεξάρτητα, ανεξάρτητες οργανώσεις. Τις δοκίμασαν και δεν λύθηκε τίποτα. Καθαρές διώξεις, φυλάκιση, εξαφάνιση.

Γιαυτό, όταν έφτασε ο EZLN άρχισαν να οργανώνονται με αυτό τον τρόπο οι κοινότητές μας. Έγινε η δημόσια εμφάνιση –όπως σας είπε ο σύντροφος Υποδιοικητής Marcos—, αποφασίστηκε λοιπόν εκεί, το 94, ότι πρέπει να κυβερνήσουμε εμείς τους εαυτούς μας.

Χάρη στην ιδέα που είχαμε από πριν ότι πρέπει να ενωθούμε και να οργανωθούμε. Επειδή το διαπιστώσαμε από πριν ότι η κακή κυβέρνηση δε μας σεβόταν. Τότε, οργανωθήκαμε , αρχικά, στους αυτόνομους δήμους. Έτσι βγήκε η ονομασία «αυτόνομος». Για μας λοιπόν, τους αγρότες, τους ιθαγενείς tzeltales, tojolabales, choles, zoques, mames, δεν καταλαβαίναμε τι σημαίνει, τι θέλει να πει η λέξη «αυτονομία».

Λίγο, λίγο αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι η αυτονομία ήταν ήταν ακριβώς αυτό που που κάναμε. Ότι διερωτόμαστε τι πρόκειται να κάνουμε. Ότι συζητούσαμε στις συναντήσεις και στις συνελεύσεις, και μετά παίρναμε τις αποφάσεις στις κοινότητες. Μέχρι τώρα μπορούμε να εξηγήσουμε ότι αυτονομία είναι αυτό που γίνεται με τους Αυτόνομους Επαναστατημένους Δήμους μας.

Πιο μετά, αισθανθήκαμε ως ιθαγενείς, επίσης να ζουν έτσι οι αδελφοί μας ιθαγενείς σε άλλες πολιτείες της μεξικανικής Δημοκρατίας. Και επιβεβαιωθήκαμε στην περιοδεία με την Otra Campaña.

Αυτό που σκεφτόμασταν, αυτό που φανταζόμασταν πριν, τώρα έχει επιβεβαιωθεί. Ότι εμείς οι ιθαγενείς είμαστε οι πιο ξεχασμένοι. Αλλά, γνωρίζουμε ότι η ελευθερία, η δικαιοσύνη και η δημοκρατία είναι απαραίτητες επίσης και σε αυτούς που δεν είναι ιθαγενείς.

Η δουλειά λοιπόν με τους αυτόνομους δήμους τώρα έχει ολοκληρωθεί περισσότερο. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας έχουν καταλάβει περισσότερο, και τώρα συνειδητοποιούν ότι έτσι θα έπρεπε να είναι σε όλο το Μεξικό. Όπου ο λαός δίνει εντολές και αυτός που κυβερνά πρέπει να υπακούει. Αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύουν τώρα οι συντρόφισσες και οι σύντροφοί μας.

Σε όλες τις περιοχές αυτό οικοδομείται. Μιλάμε για την υγεία, για την εκπαίδευση και για άλλες συλλογικές δουλειές, συζητιούνται, αναλύονται στις κοινότητες, και η γενική απόφαση έρχεται μετά να οικοδομήσει αυτό που χρειάζεται να οικοδομηθεί.
Έχουν συνειδητοποιήσει λοιπόν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας τι ακριβώς μπορούν να κάνουν. Έχουν μάθει περισσότερα με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες των Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης. Και ένα πράγμα τόσο σπουδαίο που, επίσης, οι σύντροφοί μας ανακαλύπτουν κάθε φορά περισσότερο, είναι η συμμετοχή των συντροφισσών στα διάφορα βάρη της οικοδόμησης της αυτονομίας, και ότι δε μπορούν να αφήνουν μόνες, τις συντρόφισσες.
Αλήθεια, μας κόστισε πολύ. Επειδή υπάρχει ένα πρόβλημα από το παρελθόν, που οι συντρόφισσές μας είχαν αφεθεί σαν να ήταν ένα αντικείμενο που βρίσκεται παράμερα. Ανακαλύψαμε, σε εκείνα τα χρόνια των αφεντικών – όπως οι συντρόφισσες είπαν στη συνάντηση των γυναικών- ότι τα αφεντικά εκείνα τα χρόνια κακοποιούσαν, βίαζαν τις συντρόφισσές μας, τις γιαγιάδες μας.

Τότε, οι παπούδες μας προσπαθούσαν να προστατέψουν τις γιαγιάδες μας, για να μην τις βλέπουν τα αφεντικά μπροστά τους μετά αυτά που τους έκαναν. Και δυστυχώς μεταφέρθηκε έτσι να συναντιούνται μόνοι τους οι άντρες, να συζητούν, αφήνοντας στην άκρη τις συντρόφισσες.

Με την οικοδόμηση της αυτονομίας που τώρα χτίζουμε, έχουμε ανακαλύψει αυτό: ότι δε μπορούμε πια να συνεχίσουμε όπως πριν, όταν βρίσκονταν στην άκρη οι συντρόφισσες. Είναι όπως τώρα που οι συντρόφισσες στις κοινότητες αλληλοβοηθούνται με τους συντρόφους για να επιλύσουν διάφορα ζητήματα, να σχεδιάσουν και να συζητήσουν, να βγάλουν προτάσεις για τις συνελεύσεις των αυτόνομων δήμων, ή τις γενικές συνελεύσεις που κάνουν τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης.

Πού βρίσκεται το σχολείο; Πού βρίσκεται η εκπαίδευση; Εδώ ακριβώς, μέσα στις κοινότητες. Βελτιώνουν ό,τι εμείς οι άντρες το βλέπαμε καλό. Και αυτό που βλέπουν οι συντρόφισσες ότι δεν είναι καλό, το φτιάχνουν οι άντρες, το κάνουν μαζί πλάι, πλάι τώρα.

Σε αυτή τη μορφή οικοδόμησης της αυτονομίας, στις κοινότητές μας, οι άνδρες και οι γυναίκες, είναι αυτοί/ές που απαιτούν αυτό που πρέπει να πληρεί τις επτά βασικές αρχές του να κυβερνάς υπακούοντας. Έτσι που λένε λοιπόν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές μας: εάν υπήρχε στο Μεξικό μια κυβέρνηση να υπακούει, το Μεξικό θα ήταν διαφορετικό.

Τότε που συζητήσαμε με τους συντρόφους μας των αρχών δηλαδή τους/τις επιτρόπους, λένε για παράδειγμα, για το Κογκρέσο της Ένωσης του Μεξικού, που βρίσκονται οι αντιπρόσωποι και οι γερουσιαστές που λένε ότι είναι οι εκπρόσωποι του λαού στο Μεξικό, αυτές οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι των αρχών έθεσαν το ερώτημα: Πότε μας συμουλεύτηκαν για τους νόμους που φτιάχνουν; Ρώτησαν για παράδειγμα, όταν ο Carlos Salinas de Gortari άλλαξε το άρθρο 27, που ο δικός μας στρατηγός Emiliano Zapata κατάφερε να βάλει στο σύνταγμα ώστε να μην πουλιέται η γη και να μη νοικιάζεται; Ο Carlos Salinas, μαζί με τους γερουσιαστές και τους εκπροσώπους άλλαξαν αυτό το άρθρο, που λέει ότι η γη θα γίνει ιδιοκτησίες, θα υπάρχουν ιδιοκτήτες, για να μπορούν να αποφασίζουν αυτό που αυτοί θέλουν να κάνουν με τη γη. Αυτό έγινε έτσι ώστε να μπορεί κάποιος να πουλά και να νοικιάζει.
Η ερώτηση που έκαναν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες των αρχών ήταν: Τότε είναι αυτό που λένε: δεν υπηρετούν κανένα αυτοί οι εκπρόσωποι γερουσιαστές που βρίσκονται εκεί. Δεν εκπροσωπούν το λαό στο Μεξικό, ποτέ δε μας συμβουλεύτηκαν. Ούτε πιστεύουμε επίσης, ότι ρώτησαν τους εργάτες για το νόμο που χρειάζονται.

Λοιπόν , όταν γίνονται γενικές συνελεύσεις στους δήμους, γενικές συνελεύσεις που κάνουν τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης, συζητιούνται αυτά. Τι θα συνέβαινε στο Μεξικό αν θα ρωτούσε κάποιος όλους τα εκατομμύρια ιθαγενών, όλους τα εκατομμύρια εργατών, όλους τα εκατομμύρια των φοιτητών/τριών, να του πουν αυτοί το νόμο που θέλουν;

Επειδή, λένε για παράδειγμα, το Diego de Cevallos που έγινε από τον γερουσιαστή–νομίζω- ή τον εκπρόσωπο. Αυτός είναι ένας ιδιοκτήτης. Δε νιώθει τι υποφέρει ένας ιθαγενής, δεν νιώθει τι υποφέρει ένα εργάτης ή μια εργάτρια. Έτσι δε μπορεί να σκεφτεί τι είδους νόμο χρειάζεται για τους εργάτες του κάμπου και της πόλης.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, για να μιλήσουμε για αυτονομία φαίνεται πολύ απλό, όμως δεν είναι στα αλήθεια. Τα λόγια ακούγονται πολύ όμορφα, στην πράξη είναι άλλο πράγμα. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί συγγραφείς, διανοούμενοι όπως λένε –ή λέγονται-, υπάρχουν βιβλία που έχουν γραφτεί για την αυτονομία. Ποιος γνωρίζει, ότι στην καλύτερη περίπτωση αυτό που προσεγγίζεται εκεί για την αυτονομία είναι το 2% ή το 5% περίπου. Το 95% είναι ελιπές.

Για να μπορούμε να μιλήσουμε για αυτονομία, πρέπει να ζήσουμε εκεί που δημιουργείται. Για να ανακαλύψουμε, για να δούμε και να γνωρίσουμε περισσότερο πώς είναι αυτό. Επειδή, για παράδειγμα, θα δούμε πώς είναι να διαμορφώνεται, πώς γίνεται στην πράξη αυτό που είναι δημοκρατία, η απόφαση που λαμβάνεται.

Σε αυτή την περίπτωση, η μέγιστη αρχή είναι οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες των Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης. Αυτοί/ές συναντιούνται για να συζητήσουν το πλάνο δουλειάς. Και μετά προτείνουν στις αρχές των MAREZ και στους συντρόφους/ισσες των αρχών των MAREZ, δηλαδή στους αυτόνομους δήμους, συναντούν τους συντρόφους/ισσες των αρχών, δηλαδή τους/τις επιτρόπους των κοινοτήτων. ‘Ερχεται εκεί η πρόταση που κάνει το Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης. Και αυτοί οι άνθρωποι των αρχών έρχονται στις κοινότητές τους για να συζητήσουν την πρόταση του Συμβουλίου.

Βγαίνουν οι αποφάσεις των κοινοτήτων, γίνεται δημοτική συνέλευση. Εκεί λαμβάνεται η πλειοψηφία της απόφασης που προτείνει το Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης. Και από εκεί, γίνεται η γενική συνέλευση που περιλαμβάνει το Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης, εκεί αποφασίζεται, τώρα, η εντολή του λαού. Τώρα κατατίθεται στο Συμβούλιο Καλής Διακυβέρνησης.

Και μετά το ανάποδο. Δηλαδή το αντίθετο: οι κοινότητες μπορούν να προτείνουν τις δουλειές ή τους νόμους που είναι αναγκαίοι να γίνουν. Δηλαδή για να δώσω ένα παράδειγμα, σε αυτή την περιοχή, όλες οι ζαπατίστικες κοινότητες τώρα, αποφασίζουν για το πώς πρόκειται να δουλευτεί η ανακατειλημένη γη. Σε όλες τις κοινότητες αυτή τη στιγμή δουλεύεται αυτό. Όλες οι κοινότητες. Απομένει η γενική συνέλευση αυτής της περιοχής, για να βγει από δω η εντολή του πώς θα φροντιστεί η γη.

Λοιπόν, τι συμβαίνει όταν γίνεται γενική συνέλευση; Σκεφτείτε ότι εσείς που βρίσκεστε εδώ τώρα, είστε οι αρχές. Μερικές φορές βγαίνει κατά πλειοψηφία η απόφαση και μένει μια μειοψηφία. Κάποιος από τους συντρόφουςή τις συντρόφισσες επιστρέφουν για να συζητήσουν το σημείο που η απόφαση που λήφθηκε παρουσιάζει προβλήματα, και έχει συνέπειες για το μετά. Τότε, υπάρχει η συμφωνία, η πλειοψηφία να δίνει το δικαίωμα της συζήτησης στο σύντροφο ή συντρόφισσα που εξέφραζε τις συνέπειες, η συνέλευση ακούει, και δίνει προσοχή.

Εάν είναι μια δουλειά που δεν έχει δοκιμαστεί στην πράξη, η πλειοψηφία λέει:πάμε να το κάνουμε πράξη και αν δε μας βγαίνει καλά, εμείς είμαστε αυτοί που δίνουμε την εντολή, θα το διορθώσουμε από την αρχή. Δηλαδή, το λένε στη μειοψηφία γιατί δεν είναι μόνο ότι δεν συμφωνούν με αυτά που λέει, αλλά και γιατί τα πράγματα που θα δοκιμαστούν θα βελτιωθούν στην πράξη.

Η οικοδόμηση της αυτονομίας σε όλες τις περιοχές των ζαπατίστας διαφέρει. Διάφορες μορφές ανάλογα με το πώς δουλεύονται. Γιαυτό, αν γυρίσετε από εκεί θα δείτε να συζητούν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες που ήρθαν από διάφορα caracoles, γιατί δεν υπάρχει μόνο ένα μοντέλο στο πώς δουλεύουν, από την ίδια κατάσταση που βιώνεται σε κάθε περιοχή.

Για παράδειγμα λοιπόν στο Caracol του Oventik, της Morelia, του Roberto Barrios, εκεί υπάρχουν πολλές παραστρατιωτικές ομάδες. Αυτό μας υποχρεώνει να δούμε πώς δουλεύεται η αυτονομία με πολύ ασφάλεια. Επειδή υπάρχουν μεγάλες προκλήσεις από τις παραστρατιωτικές ομάδες. Και σε άλλα caracoles, εξαιτίας της απόστασης που υπάρχει από τη μια κοινότητα στην άλλη είμαστε υποχρεωμένοι να προχωράμε με διαφορετικό βήμα στο πώς θα οικοδομηθεί η αυτονομία μας.

Όμως κάτω από μια βασική αρχή που πρέπει να μεταφέρουμε, κάνοντας πράξη αυτό που υπαγορεύουν οι επτά βασικές μας αρχές. Που είναι ότι η κυβέρνησή μας πρέπει να υπακούει και ο λαός να δίνει εντολές. Ότι οι αυτόνομες κυβερνήσεις μας πρέπει να είναι από κάτω από τις κοινότητες και όχι να ανεβαίνουν πάνω για να διατάζουν, για να μη συμβουλεύονται, για να μη προτείνουν στον λαό.

Οι αυτόνομες αρχές μας, οι MAREZ και τα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης πρέπει να προτείνουν στο λαό. Και όχι να επιβάλουν. Οι αυτόνομες αρχές μας πρέπει να δουλεύουν για να πείθουν το λαό, και όχι να τον νικούν με την ισχύ. Οι αρχές μας πρέπει να χτίζουν αυτό που χρειάζεται, αυτό που είναι καλό και όχι ό,τι φέρνει καταστροφή.

Οι αρχές μας πρέπει να εκπροσωπούν, δηλαδή αυτό που εννοεί πραγματικά η λέξη, τη σκέψη του λαού. Και να μην κάνουν τίποτα περισσότερο και να λένε ότι είναι ο λόγος του λαού χωρίς να τον έχουν συμβουλευθεί. Δηλαδή δε θέλουμε οι αυτόνομες αρχές να υποκαθιστούν. Οι αυτόνομες αρχές μας θέλουμε να υπηρετούν το λαό. Και όχι να υπηρετούνται επειδή είναι αυτόνομη κυβέρνηση.

Έτσι, οι κοινότητές μας, οι αρχές μας που υπάρχουν σε όλες τις κοινότητες, με αυτό τον τρόπο οδηγούνται για να εκπληρώσουν αυτές τις βασικές αρχές. Και εδώ, στα Συμβούλια Καλής Διακυβέρνησης, εναλάσσονται στη διακυβέρνηση της περιοχής τους. Άντρες και γυναίκες. Είναι εκεί όπου, με τον τρόπο αυτό, επιτυγχάνεται η συμμετοχή των ανδρών και γυναικών.

Και γιαυτό σύντροφοι, συντρόφισσες, αυτή η μορφή πράξης, οι κοινότητές μας βλέπουν ότι μακάρι να προσφέρει στους έξω αδελφούς και αδελφές μας, σε όλο το Μεξικό και σε άλλες χώρες. Γιατί, όταν ο λαός δίνει εντολές, κανείς δε μπορεί να τον καταστρέψει.

Αλλά, επίσης πρέπει να σκεφτόμαστε ότι ο λαός, οι κοινότητες μπορεί επίσης να αποτύχουν, μπορούν να πέσουν σε λάθη. Όμως από εκεί, δεν υπάρχει κάποιος που να μπορεί να κατηγορηθεί.

Δεν είναι πως τώρα μπορούμε να κατηγορήσουμε τους εκπροσώπους και τους γερουσιαστές, τους κυβερνήτες, τους δημοτικούς άρχοντες. Αλλά την μέρα που ο λαός του Μεξικού:εργάτες, δάσκαλοι, φοιτητές, ιθαγενείς, αγρότες, όλοι, ο λαός του Μεξικού, αν αυτοί αποφασίσουν, αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να πάμε να συναντήσουμε ούτε να βρούμε κάποιον να κατηγορήσουμε.
Εάν μια μέρα λοιπόν, κάνουμε ένα λάθος, έτσι όπως ήμασταν καλοί για να αποφασίσουμε να το κάνουμε, έτσι, πρέπει να είμαστε το ίδιο καλοί για να καθαρίσουμε τα σκατά που θα κάνουμε. Αυτό λοιπόν είναι κάτι, που πραγματικά ο λαός το αποφασίζει. Αλλά αυτό πρέπει να το αφήσουμε για εκείνον που διατάζει αυτή τη στιγμή, την κακή κυβέρνηση. Είναι αυτοί που έχουν αυτή την εξουσία.

Και γιαυτό, λέμε, ότι αυτό που μας έφερε ως την υλοποίηση μετά, της αυτονομίας εδώ, είναι όταν πήραμε τη γη από τους γαιοκτήμονες ή τους τσιφλικάδες. Όταν καταλαμβάνονται τα μέσα παραγωγής. Τίποτα άλλο δε χρειάζεται να καταφέρεις. Γιαυτό απαιτείται η οργάνωση.

Έτσι λοιπόν, δουλεύουμε σύντροφοι και συντρόφισσες,. Ελπίζουμε ότι έχουν προσφερθεί πολλά πάνω στη μορφή του πώς και ότι μας απομένει πολύ δουλειά να τα βελτιώσουμε. Όμως θα το δείτε, γιατί θα επισκεφτείτε κάποιες κοινότητες. Εκεί μπορεί να σας εξηγήσουν περισσότερα, απευθείας, πώς αυτοί το έζησαν. Και πώς ήταν που κέρδισαν αυτό που ζουν σήμερα.
Αυτά μόνο σύντροφοι και συντρόφισσες.

χωρις σχόλια



16 - Μα τι συμβαίνει στην κάθε εκπομπή;

ανέβηκε στις 15-Sep-2008 από radiobubble

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΖΩΝΗ «Κενά Αέρος -The Show»

(καθημερινά 12:30-14:00)

Στην εκπομπή/ραδιοφωνική ζώνη, βασικός οικοδεσπότης είναι ο Αποστόλης Καπαρουδάκης, ενώ σε εβδομαδιαία βάση, συμμετέχουν οι : Καλλιόπη Τακάκη (Δευτέρα και Παρασκευή), Σενιόρ Φερνάρντο (κάθε Τρίτη) και Κίμων Ατελής (κάθε Τετάρτη). Τηλεφωνικά παρεμβαίνουν οι: Γιώργος Αυγερόπουλος (διεθνή θέματα) και Διονύσιος Τέσλα (θέματα επιστήμης και φυσικής).
Επίσης, στη ζώνη «Κενά Αέρος», κάθε πρώτη Τετάρτη του μήνα, φιλοξενείται η εκπομπή του Περικλή Κοροβέση «Εξομολογήσεις» και κάθε τελευταία Τετάρτη του μήνα το «Συνεντευκτήριο».
Το «Συνεντευκτήριο», πάλι, αποτελείται από δύο αυτόνομες μονό-ωρες εκπομπές, το  microphone ον (το ον του μικροφώνου) του Χρήστου Χαντζή και το almost famous της Penny Lane. 
Στη ζώνη «Κενά Αέρος», φιλοξενείται και η εκπομπή «Laptop της Αθήνας, βουνά του Μεξικού», η ραδιοφωνική εκπομπή των Ζαπατίστας, η οποία θα αναμεταδίδεται κάθε φορά 1 με 2 ημέρες μετά την πρώτη μετάδοσή της από την Τσιάπας (επιμέλεια domni zef).
Α, στην ίδια ζώνη, φιλοξενούνται και οι εκπομπές της Λέσχης που παράγει το «Τόξο Του Οδυσσέα».

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΖΩΝΗ «Ανοικτό Ραδιόφωνο»

(κάθε Τετάρτη 18:00-19:00)
Εδώ, επιχειρείται μια προσέγγιση του θέματος των δικαιωμάτων του πολίτη στην ψηφιακή εποχή, πραγματοποιούνται «μαθήματα» ελεύθερου/ανοικτού λογισμικού, ανιχνεύεται η λογική και μας μεταφέρονται τα νέα της διεθνούς κοινότητας των Creative Commons. Τέλος, γίνεται και μια βόλτα σε ό,τι πιο ενδιαφέρον παρουσιάζει η διεθνής bloggόσφαιρα. Εδώ λοιπόν, ακούγονται εναλλάξ οι εκπομπές:
Radio Commons. Ειδήσεις, παρουσιάσεις και αναλύσεις για θέματα και καλλιτέχνες των Creative Commons από τον Νίκο Αναγνώστου.
Η Φωνή του Πιγκουίνου. Οι κοινότητες του ελεύθερου/ανοικτού λογισμικού και των Linux στην Ελλάδα και τον κόσμο. Τα νέα της κοινότητας καθώς και παραδόσεις «μαθημάτων ανοικτού λογισμικού για αρχάριους». Συμπράττουν οι Αστέρης Μασούρας και Κώστας Μπουκουβάλας.
Radioblogging.  Νέα από τον κόσμο της τεχνολογίας, του blogging, των new media, την πολιτική και τον πολιτισμό, από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη...


ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΖΩΝΗ « Κάνε Ραδιόφωνο»

(καθημερινά 14:00-16:00)
Εδώ εκπέμπονται οι εκπομπές που τα μέλη της κοινότητας δημιουργούν στο σπίτι τους και  ανεβάζουν στις σελίδες Κάνε Ραδιόφωνο του radiobubble.

ΕΚΠΟΜΠΕΣ


 Mobilis in mobili.

(Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη 16:00-17:00)

Η εκπομπή του Σωκράτη Παπαχατζή. Kλασσική μουσική με παρεμβολές από τη jazz, έως τον Μάνο Χατζιδάκι…


Nυχτερινές Πτήσεις. 

(Πέμπτη 20:00-22:00)

Ο Κανέλλος Τερζής, μια από τις πλέον γνωστές φωνές του rock 'n roll Αθηναϊκού ραδιοφώνου, κατασπαράζοντας σεμνοτυφίες και mainstream ραδιοφωνικές λογικές…


Bubble Trouble.

(Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη 17:00-18:00)

Ο Γιώργος Κεσίσογλου με απρόβλεπτες κάθε φορά μουσικές διαθέσεις και αναφορές…


Sleep walk.

(Δευτέρα, Τρίτη 20:00-22:00)

Η Σοφία Ζέρβα, περιγράφοντας τη εκπομπή της λέει: «Υπνοβατούμε μεταξύ σφοδρών συναισθημάτων ενθουσιασμού και μελαγχολίας, μοιραζόμαστε τις μελωδίες, μα προστατεύουμε τις κρυφές μας σκέψεις».


Kool it.

(Πέμπτη 18:00-20:00)

Η Μικρή Ελένη, σε μια σειρά εκπομπών κατά τη διάρκεια των οποίων… αρνείται πεισματικά να μιλήσει! Soul, Jazz, Funk…


 Μια σταγόνα στον αέρα.

(Τετάρτη 19:00-20:00, εναλλάξ με την Αλεπού)

Η Μαρίνα Ροδιά ανακατεύει το μυαλό της και σερβίρει μυαλόσουπα ζεστή ζεστή -ή κρύα παγωμένη, ανάλογα με την εποχή και τη διάθεση!


Μην ομιλείτε εις τον οδηγό.

(Δευτέρα 16:00-18:00)

Ο Νίκος Τζαβέλλας. «Μια εκπομπή μουσικής και λόγου. Μια ήσυχη εκπομπή. Μια πειραματική εκπομπή...».


Όσα Φέρνει ο Άνεμος.

(Δευτέρα 18:00-20:00)

Ο Αντρέας Παναγόπουλος Sanders σε ένα εβδομαδιαίο ραδιοφωνικό ταξίδι κόντρα στα κύματα με «όπου φυσάει ο άνεμος» και «ό,τι θυμάμαι χαίρομαι» μουσικές επιλογές. Καταναλώνεται αυτόνομα, αλλά και ως συμπλήρωμα διατροφής του blog ANemos.


MonkieRadiο.

(Παρασκευή 17:00-18:00)

Ο ήχος που αφήνουν πίσω τους τα κείμενα και οι εικόνες που δημοσιεύονται στο περιοδικό… σε μορφή ραδιοφωνικής εκπομπής. Από την ομάδα του Monkie Mag.

 

Ένα καλειδοσκόπιο στον αέρα.

(Παρασκευή 17:00-18:00) 

Από την ομάδα που εκδίδει το ομώνυμο φοιτητικό περιοδικό.


Sanitarium.

(Παρασκευή 20:00-22:00)

Κατά τον δημιουργό της, τον Ρωμανό Τερζή που εφέτος τελειώνει το Λύκειο, η εκπομπή «… οφείλει να γίνει η εβδομαδιαία ένεση αδρεναλίνης σας»…


Αλεπουδίσματα.

(Τετάρτη 19:00-20:00, εναλλάξ με τη Ροδιά)

Τα ραδιοφωνικά φτερουγίσματα της Αλεπούς, στόχο έχουν να παντρεύουν κάθε φορά τη μουσική με το θέατρο. Άλλοτε η αφορμή θα είναι μια θεατρική παράσταση της επικαιρότητας ή του παρελθόντος, μια θεατρική προσωπικότητα απ’ το σήμερα ή το χθες κι άλλοτε ένα τραγούδι ή η μουσική επένδυση ενός θεατρικού έργου ή ακόμα και μιας ταινίας.


melodrama[REMIX]. 

(Παρασκευή 18:00-20:00)

"Έκπτωτη αισιοδοξία, αστικός  φετιχισμός, ποιητική δικαιοσύνη, αυτοκατεδαφιζόμενη συναισθηματολογία, ασύδοτος melodramaτισμός (remixαρισμένος με ισόποσες δόσεις γλυκιάς κυνικότητας). Εποικοδομητικά αποδομητικός...". Aπό τον Πάνο Μιχαήλ.


Twilight Zone.

(Πέμπτη 23:00-24:00)

Οι ιστορίες του μέγα Rod Serling και της ομώνυμης cult σειράς μυστηρίου, μετατρέπονται σε ραδιοφωνικά ατοπήματα από τους My Space Riders.

 

Contrabbando live.

(Τετάρτη 20:00-22:00)

Οι Contrabbando (το πειρατικό πλοίο Τοσκαλούσα και ο φιμωμένος-θυμωμένος ποιητής Καίσαρ Εμμανουήλ),  ικανοποιούν το δημόσιο αίτημα για "κάθαρση, εδώ και τώρα". Kαταλαμβάνουν  τα studio του ραδιομεγάρου, και εκθρονίζουν τη φαύλη εργοδοσία."…


Φυσικά, περιμένουμε τις δικές σας εκπομπές στο «Κάνε Ραδιόφωνο».

Δείτε εδώ, πως μπορείτε να κάνετε ραδιόφωνο από το σπίτι σας.

 

To αναλυτικό ωρολόγιο πρόγραμμα θα το βρείτε εδώ.

Αναλυτικά βιογραφικά των συνεργατών του προγράμματος, θα βρείτε στη σελίδα των Συνεργατών

 

χωρις σχόλια



17 - Οι παλιότερες δημοσιεύσεις του magazine/edito...

ανέβηκε στις 15-Aug-2008 από radiobubble

μεταφέρθηκαν, οπότε εάν τις ψάχνετε ή πατήστε εδώ για να βρεθείτε  στις παλιές σελίδες του magazine/edito, ή επάνω σε έναν από τους παρακάτω τίτλους για να μετεφερθείτε απευθείας στο σχετικό δημοσίευμα...

ακροάσεις - Κύκλος Α'

Τα σχόλια από ανώνυμους...

Επείγουσα ανακοίνωση από Contrabbando

Soundsnap!

Αν σήμερα δυσκολεύεστε να μας ακούσετε...

probatio diabolica no.2

Πετάει, πετάει...

Τι θυμήθηκα τώρα;

Περί της έθνικ μουσικής...

Κάντε λίγο υπομονή!

What Mimi Street Party? 2

Άρχισαν τα όργανα...

What Street Party? 2

Απ' το cd στο mp3... και στη μέση η αγορά!

Άντε καλή αρχή…

Άντε καλή αρχή…

FARWEST-tribal dances LIVE

...

Κάντε υπομονή, η κεντροαριστερά έχει προβλήματα...

habemus programmum 2

Φεστιβάλ του Καλειδοσκοπίου στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου

Cure Greed, την Κυριακή στον Μικρόκοσμο

Τελειώσανε τα ψέματα!

Η Σοφία λέει, καθώς πηγαίνει στο LA...

Ας χιονίσει ο Ύψιστος, να καούν οι φράουλες της Νέας Μανωλάδας

habemus programmum!

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο, my ass

Zapata Vive!

What Street Party? Oι πρώτες φωτό...

Joy Division, αναβολικά και αυθεντικότητα

Το πιο ωραίο πάρτι της πόλης!

What Street Party? Κινητό πάρτι...

Η 'Ημερη του Φιοντόρ Ντοστογέφσκι

Ελευθερία (και θάνατος στις παρελάσεις)

Ελευθερία...

Καλωσορίζουμε τη Λέσχη...

Απεργία...

Οι πύλες της τηλ-ενόρασης

Πανευρωπαϊκή Καμπάνια Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας

Kαταγγελία, για την Αποκριάτικη διαδήλωση

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Ποτέ Δεν Πεθαίνει...

Για μια καθαρή Δευτέρα...

H ελευθερία του λόγου στη μπλογκόσφαιρα απο τον Urfurslaag

Kάντε μας πια τη χάρη, μας έχετε ήδη κουράσει πολύ!

Το Μανιφέστο των Blogs 2

Το Μανιφέστο των Blogs

Λαζόπουλος: Η σιωπηρή πλειοψηφία… Tρίτη 19 Φεβρουαρίου 2008 Μέρα που 'ναι...Όλο το dvd Ζαχόπουλου (αμοντάριστο) Χαμογελάστε.

Το κείμενο του Χρήστου, στα blogs

Το ταξίδι ενός τραγουδιού με δικαιώματα CC

Νέες αφίξεις...

Tα νέα μενού τα είδατε;

Ανοίξαμε; ε, όχι ακριβώς...

Χαιρετίσματα και bubbles από την Ιταλία

To radiobubble καλωσορίζει τους bloggers (και αναμεταδίδει…)

Έχω κι άλλες ερωτήσεις για το τι είναι και σε τι εξυπηρετούν τα Creative Commons...

Ποιό είναι το πρόβλημα που σκοπεύουν να λύσoυν τα Creative Commons;

Πως ξεκίνησαν τα Creative Commons;

Τι είναι τα Creative Commons;

Τα Creative Commons αντιτίθεται στο καθεστώς δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας;

Γιατί με τα Creative Commons Edito... real

χωρις σχόλια



18 - Radiozapatista_3

ανέβηκε στις 11-Aug-2008 από Laptop της Αθήνας...



click to listen

Η εκπομπή του Ζαπατιστικού μετώπου όπως μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό των Ζαπατίστας, στις 04/08/2008. Ο Subcomandante Marcos και ο εξεγερμένος αντισυνταγματάρχης Moisés υποδέχονται το Πανευρωπαικό Καραβάνι Αληλεγγύης στο οποίο συμμετέχουν και αρκετοί Έλληνες. Και χαιρετίζουν τους ακτιβιστές από όλο τον πλανήτη που έφτασαν στην κοινότητα La Garrucha μιλώντας τους για την ιστορία του Ζαπατιστικού κινήματος και όχι μόνο.
* Σκοπεύουμε σύντομα να παρουσιάζουμε τις εκπομπές και στην ελληνική γλώσσα, αν θέλετε να μας βοηθήσετε στις μεταφράσεις, μπορείτε να στείλετε ένα mail στο radiobubble.

H μετάφραση των ομιλιών, βρίσκεται εδώ κι εδώ

* Οι Ζαπατίστας προσφέρουν τις εκπομπές τους ως free download, για την ακρίβεια όπως λένε "παρακαλούμε να τις κλέψετε και να τις διαδώσετε". Δείχνει να τους αντιστοχεί αυτή η άδεια δεν είναι όμως δική μας αρμοδιότητα να την τοποθετήσουμε, οπότε τις δημοσιεύουμε με "άλλου τύπου άδεια χρήσης".

χωρις σχόλια



19 - Radiozapatista_2

ανέβηκε στις 18-Jun-2008 από Laptop της Αθήνας...



click to listen

Η εκπομπή του Ζαπατιστικού μετώπου όπως μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό των Ζαπατίστας, στις 13/6/2008. Αν και στην Αγγλική, οι φωνές και τα τραγούδια που έρχονται απ' τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού, δεν είναι καθόλου μα καθόλου ακατάληπτα. Σε αυτή την εκπομπή υπάρχει αναφορά και στα όσα συνέβησαν και συμβαίνουν την Οαχάκα... Περισσότερα για το κίνημα της Οαχάκα, στο ντοκιμαντέρ του Εξάντα ενώ μπορείτε και να κατεβάσετε τα τραγούδια του κινήματος της Οαχάκα εδώ

 

Σκοπεύουμε σύντομα να παρουσιάζουμε τις εκπομπές και στην ελληνική γλώσσα, αν θέλετε να μας βοηθήσετε στις μεταφράσεις, μπορείτε να στείλετε ένα mail στο radiobubble.

Οι Ζαπατίστας προσφέρουν τις εκπομπές τους ως free download, για την ακρίβεια όπως λένε "παρακαλούμε να τις κλέψετε και να τις διαδώσετε". Δείχνει να τους αντιστοχεί αυτή η άδεια δεν είναι όμως δική μας αρμοσιότητα να την τοποθετήσουμε οπότε τις δημοσιεύουμε με "άλλου τύπου άδεια χρήσης".

χωρις σχόλια



20 - Radio Zapatista_1

ανέβηκε στις 07-Jun-2008 από Laptop της Αθήνας...



click to listen

Η εκπομπή του Ζαπατιστικού μετώπου όπως μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό των Ζαπατίστας, εχτές (6/6/2008). Αν και στην Ισπανική γλώσσα, οι φωνές και τα τραγούδια που έρχονται απ' τα βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού, δεν είναι καθόλου μα καθόλου ακατάληπτα.

Σκοπεύουμε σύντομα να παρουσιάζουμε τις εκπομπές και στην ελληνική γλώσσα, αν θέλετε να μας βοηθήσετε στις μεταφράσεις, μπορείτε να στείλετε ένα mail στο radiobubble.

Οι Ζαπατίστας προσφέρουν τις εκπομπές τους ως free download, για την ακρίβεια όπως λένε "παρακαλούμε να τις κλέψετε και να τις διαδώσετε". Δείχνει να τους αντιστοχεί αυτή η άδεια δεν είναι όμως δική μας αρμοσιότητα να την τοποθετήσουμε οπότε τις δημοσιεύουμε με "άλλου τύπου άδεια χρήσης".

χωρις σχόλια



<< page 2 of 4 >>