351 posts for griots

<< page 2 of 36 >>


11 - Οι πρώτες ώρες μετά τη δολοφονία και η χρησιμότητα των "παλιών Μέσων"

ανέβηκε στις 02-Dec-2009 από Ευριπίδης Αγγελόπουλος



Λίγο μετά τη στιγμή που δολοφόνησαν το παιδί, ξεκινούσε η εκπομπή μου Στο Κόκκινο, σε ένα “παραδοσιακό” ή “συμβατικό” ραδιόφωνο, όπως θες πες το. Ήταν ακόμη η εποχή που 12 με 2 ξημερώματα Κυριακής αναμεταδίδονταν από τα FM εκπομπές που έκαναν τα μέλη του radiobubble. Ένα ακόμη πείραμα που κάναμε “για τη σύγκλιση των δύο κόσμων”, του παλιού με τα συμβατικά Μέσα και του “καινούργιου” με τα “μη συμβατικά”. Το οποίο πείραμα, προϋπαντούσα  προσωπικώς κάθε Σάββατο, βγαίνοντας στον αέρα στους 105,5 από τις 10.30 έως τις 12 τα μεσάνυχτα.

Ως επαγγελματίας των “παλαιών Μέσων”, διατήρησα την ψυχραιμία μου και "κράτησα" τον σταθμό τις πρώτες δύσκολες ώρες. Τα πράγματα όμως ήταν πολύ δύσκολα. Οι “επίσημες δημοσιογραφικές πηγές μας” ήταν οι συνεργάτες του σταθμού που έσπευδαν στο σημείο. Οι ανεπίσημες οι πολίτες που μας τηλεφωνούσαν.

Επρόκειτο περί δημοσιογραφικής κολάσεως. Τα Εξάρχεια βρίσκονταν υπό πολιορκία, άλλα έλεγαν όσοι βρίσκονταν εντός του κλοιού, άλλα όσοι βρίσκονταν εκτός. Τις πρώτες στιγμές δεν ήταν καν σίγουρο αν το παιδί ζει και αν το πυροβόλησε αστυνομικός.

Παρακολουθούσαμε τα συμβατικά Μέσα, “παλιά” και “νέα”. Η τηλεόραση έπαιζε τις Σαββατιάτικες χαζομάρες, για το θέμα τηρούσε σιγή ιχθύος ενώ η πόλη καίγονταν.


Το in.gr μίλαγε για “πολυμελή ομάδα αναρχικών που επιτέθηκε στο περιπολικό” και για “24χρονο νεαρό”, κάνοντας αυτό που ήξερε πάντοτε, αναμεταδίδοντας δηλαδή τις “ανεπιβεβαίωτες αστυνομικές πηγές” ως είδηση.

Ήμουν τυχερός να έχω την Καλλιόπη μαζί μου να παρακολουθεί το twitter και τα blogs. Ήμουν τυχερός να έχω και τον Ματθαίο, που έμενε τότε σχεδόν επάνω στην πλατεία Εξαρχείων, να βγαίνει με τηλεφωνικές συνδέσεις μεταφέροντάς μας την εικόνα που επικρατούσε στην περιοχή. Και να απευθύνει από αέρος “έκκληση προς τον Υπουργό και τον αρχηγό της Αστυνομίας: να αποσυρθούν οι αστυνομικές δυνάμεις που έχουν κυκλώσει κόσμο στην πλατεία για να μη θρηνήσουμε κι άλλο θύμα”.

Τυχερός...

Δεκάδες άνθρωποι καλούσαν Στο Κόκκινο 105,5 εκείνες τις ώρες. Εγώ, σοβαρός, ζητούσα το όνομά τους ώστε να μπορούμε αν χρειαστεί να τους βρούμε και να τους αξιοποιήσουμε αργότερα ως μάρτυρες. Μιλούσαν όμως για το ζεστό αίμα του παιδιού, για το πως σπαρταρούσε πυροβολημένο, για την εικόνα του αστυνομικού που τον πυροβόλησε. Ήταν σοκαρισμένοι, θολωμένοι, χαμένοι. Μας έδιναν και όνομα και τηλέφωνο, μερικοί ήθελαν να δώσουν και τη διεύθυνσή τους. Περίμεναν να τους πω εγώ κάτι. Τι να τους πω...

Φοβόμασταν για περισσότερα θύματα, βλέπαμε τα κανάλια να μην διακόπτουν το πρόγραμμά τους.
Βλέπαμε τα επίσημα σοβαρά “ειδησεογραφικά site” ή να μην έχουν πάρει χαμπάρι ή να κάνουν ότι δεν έχουν πάρει χαμπάρι ή να γράφουν ψέμματα.

Μάλλον το ότι στο συγκεκριμένο ραδιόφωνο δεν υπήρχε η αγωνία να με λογοκρίνει ο εργοδότης, ήταν αυτό που με έκανε να διατηρήσω τη σοβαρότητά μου. Αντί να φωνάξω από μικροφώνου αυτό που θα φώναζα αν μου απαγόρευαν να μιλήσω, είπα “παρακαλούμε εάν κατευθύνεστε αυτή τη στιγμή προς το κέντρο της πόλης, να είστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί”. Ούτε “βγείτε στους δρόμους” είπα, ούτε “μείνετε σπίτι σας”.


Τα τηλεφωνήματα βέβαια των συναδέλφων που έβγαιναν στον αέρα, έδιναν μια πλήρη εικόνα για το που υπάρχουν αστυνομικές δυνάμεις, με τι εξοπλισμό, με τι διαθέσεις, για το που πέφτουν δακρυγόνα, για το που είναι περικυκλωμένοι διαδηλωτές, για το ποιοι δρόμοι είναι ανοικτοί και ποιοι όχι. Το όλο κλίμα αυτού που έβγαινε στον αέρα, ας μην κρυβόμαστε, συνηγορούσε στο “δεν είναι δυνατόν, πρέπει να διαμαρτυρηθούμε με κάθε τρόπο”.

Αρνηθήκαμε πεισματικά να μεταδώσουμε το όνομα του Γρηγορόπουλου μιας και αγνοούσαμε “αν το 'ξερε ακόμη η μάνα του”. Που όπως μάθαμε μετά, δεν το ήξερε.... Μανάδες όμως ήταν και αυτές που τηλεφωνούσαν και εκλιπαρούσαν να μάθουν το όνομα του νεκρού παιδιού, ούτε τα δικά τους είχαν γυρίσει στο σπίτι...

Θυμάμαι να μιλάω για τη “μαύρη νύχτα” της Αθήνας, για “τη νύχτα που θα μείνει στη μνήμη των Ελλήνων όπως έμεινε η νύχτα που δολοφονήθηκε ο Καλτεζάς, όπως τη νύχτα που έφερε η δολοφονία του Τεμπονέρα”.
Και μόνο η αναμόχλευση τέτοιων αναμνήσεων από την πρώτη ώρα μετά τη δολοφονία, “σημειολογούσε” από μόνη της μια “θέση”.

Θυμάμαι την πρώτη διακοπή του προγράμματος της τηλεόρασης και τον κύριο Σόμπολο να λέει... αυτά που είπε και υπάρχουν και στο youtube.

Δεν γνωρίζω τι μετέδωσαν εκείνες τις πρώτες ώρες, μέχρι τις 12.30 περίπου που έμεινα πίσω από το μικρόφωνο τα άλλα ραδιόφωνα των FM. Νομίζω όμως ότι το Κόκκινο είχε την πιο πλήρη και την πιο σοβαρή ενημέρωση εκείνες τις πρώτες ώρες.

Το γιατί είναι απλό: εκτός των άλλων, είχαμε δεκάδες πολίτες, επαγγελματίες και μη, που έπαιζαν για εμάς το ρόλο του ανταποκριτή. Μας είχαν εμπιστοσύνη. Και τους είχαμε κι εμείς. Είχαμε την ανάγκη τους και είχαν τη δική μας.

Σύντομα βέβαια θα προέκυπταν οι συμβάσεις και τα “πρέπει” που έχει κάθε συμβατικό Μέσο. Ο σταθμός ανήκει σε ένα κόμμα, κι όταν σύντομα το κόμμα αυτό βρέθηκε σε αμηχανία, η αμηχανία αυτή μεταφέρθηκε και στα μικρόφωνα.
 Όταν ο ένας βουλευτής σου τρέχει στη ΓΑΔΑ να απελευθερώσει προσαχθέντες κι ο άλλος αμύνεται στην τηλεόραση σε επιθέσεις του στυλ “εσείς είστε οι κουκουλοφόροι”, λογικό είναι...


Πάντως για να είμαστε δίκαιοι, παρά τα προβλήματα αυτού του είδους, το Κόκκινο 105,5 εκείνες τις ημέρες υπήρξε όαση σε ό,τι γνωρίσαμε ως “ενημέρωση”. Ένα χρήσιμο εργαλείο για τους διαδηλωτές .κι ένα σημείο αναφοράς για όσους δεν έτρωγαν το χόρτο που τους σέρβιραν οι τηλεοράσεις.
Αν κάτι παραπάνω μπορούσε να γίνει, θα γίνονταν από αυτά που λέμε Νέα Μέσα...
Αυτά όμως τα γράφω στο άλλο κειμενάκι, γιατί η κουβέντα πάει αλλού.

 

Οι εικόνες από εδώ

σχόλια 1

by oneiros - Το ραδιόφωνο (μπορεί να) είναι το πιό ζωντανό απ'τα παλιά μέσα, και το απέδειξε τον Δεκέμβρη, χάρη στη δουλειά που έγινε όχι μόνο εδώ αλλά ακόμα κι από κάποια παραδοσιακά ραδιόφωνα. Κρατώ βέβαια το δυνητικό, γιατί εμένα το ραδιόφωνο των FM με πίκρανε & το εγκατέλειψα εδώ και δεκαετίες. Με αφορμή τα όσα έγιναν τότε & μου θύμισες, σου αφιερώνω μιά ταινία που μιλάει για παρόμοια ραδιοφωνικά βιώματα σε άλλους καιρούς...



12 - Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα - Remember remember the sixth of December

ανέβηκε στις 01-Dec-2009 από duke_zappa



click to listen

Μία εκπομπή αφιέρωμα στον Δεκέμβρη που μας πέρασε, τα αίτια του και στο γιατί πρέπει να εξεγειρόμαστε. Από τον Duke και διάφορα λοιπά κουρέλια.

 

σχόλια 11

by duke_zappa - Ψαραντώνης- Η τίγρη Mercedes Sosa-Como un Pajaro Libre Los de Abajo-Resistencia Africa Bambaata-Renegades of Funk Βαβυλώνα-Policemania Zebda feat Asian Dub Foundation-Police on my Back The Strokes-New York City Cops Μωρά στη Φωτιά -Babylon Burning Gill Scott Herron-The Revolution will not be Televised Ska P -El vals del Obrero Tracy Chapman-Talkin' 'bout a Revolution Fabrizzio de Andre- Il Gorilla

by Ευριπίδης Αγγελόπουλος - καλή αρχή ωραία εκπομπή! και μην ξεχνάς την άλλη φορά το mp3 στα 64Κbs η πρώτη συγχωρείται ποιητική αδεία ;)

by ptrs_0 - Ωραίος! Welcome!

by TheSkyEtc - ωραία εκπομπή!!

by duke_zappa - Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους! Κύριε Καναλάρχα νομίζω στην επόμενη θα είμαι οκ, εκτός και αν μου έχει ξεφύγει τίποτα στα settings

by Doctor Who - http://michaelgreenwell.files.wordpress.com/2008/05/getimagephp.gif

by edmon - Πολύ ωραία εκπομπή ρε duke! Μπράβο ρε συ. Και τρομερό κλείσιμο με "γορίλα". Αντε, και στην επόμενη.

by kaleidoskopio - Καλή αρχή ρε duke!!!!! :):) Πολύ μου άρεσε η εκπομπή σου! :):) Αν και η κατάσταση είναι "ου μπλέξεις" με τον καναλάρχη... Χεχεχε...... Κατερίνα (ξ)

by duke_zappa - merci merci! grazie grazie! gracias gracias! obrigado obrigado!

by Γιώργος Κεσίσογλου - Γουέλκαμ!

by radiobubble - Το "κάνε ραδιόφωνο" στο live radio 5 & 6 Δεκεμβρίου



13 - "πάντα έβγαινα στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό μου"

ανέβηκε στις 16-Aug-2009 από Rodia

Οκτώ μήνες προφυλακισμένος για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, τον τελευταίο και σε απεργία πείνας. Η αναμενόμενη αποφυλάκιση τον Ιούλιο δεν ήρθε, το θέατρο παραλόγου των κατηγοριών συνεχίστηκε και ο Θοδωρής παραμένει έγκλειστος. Αλλά αγωνιστής. Αυτή τη φορά «όπλο» του, το ίδιο του το σώμα. Μας μίλησε τηλεφωνικά από τις φυλακές Κορυδαλλού. Εκεί απ' όπου βλέπει το εκδικητικό πρόσωπο του κράτους, την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, αλλά και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά. Επιμένοντας στην αθωότητά του και στα πιστεύω του. Πληρώνοντας ακριβά και για τα δυο.
Ακούω τη φωνή του με διακοπές από μεγάφωνα που ουρλιάζουν διαταγές και παραγγέλματα στους φυλακισμένους του Κορυδαλλού. Είναι εξαιρετικά ευγενής, χαμηλών τόνων, δυνατός μέσα στην αδυναμία του. Εύθραυστος πια, αλλά αποφασισμένος, στην καρδιά του Αυγούστου που δεν υπάρχουν ειδήσεις, δίνει τη μάχη για την ελευθερία του με το μοναδικό όπλο που του έχει απομείνει: το ίδιο του το σώμα. Για πάνω από ένα μήνα, ο μοναδικός τώρα πια φυλακισμένος του Δεκέμβρη, είναι σε απεργία πείνας. Παρόλο που έχει χάσει 12 κιλά, η πίεσή του έχει πέσει και παθαίνει υπογλυκαιμικά σοκ και παρόλο που οι γιατροί επιμένουν πως τώρα πια μπορεί να πάθει μη αναστρέψιμες βλάβες σε ζωτικά όργανά του, η διεύθυνση των φυλακών αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος δηλώνει αθώος. Ενας όμηρος.

-- Το κράτος σε διώκει για ποινικά αδικήματα, κακουργήματα και πλημμελήματα, και σε θεωρεί τόσο επικίνδυνο που δεν σε αποφυλακίζει με περιοριστικούς όρους. Πώς νιώθεις γι' αυτό;
«Από τις 18 Δεκεμβρίου βρέθηκα πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου. Με συνέλαβαν στο σωρό, καθώς περπατούσα στην Ακαδημίας με τους φίλους μου. Πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ κύκλωσαν καμιά 10αριά ανθρώπους. Αρχισα να τρέχω και δυο από αυτούς με πρόλαβαν, με πέταξαν κάτω κι άρχισαν να με κλωτσάνε στο κεφάλι ουρλιάζοντας "τώρα θα δεις τι θα πάθεις". Δεν είχα ιδέα τι θα μπορούσα να πάθω. Τελικά, αυτό που έπαθα είναι πως βρέθηκα κατηγορούμενος για τρία κακουργήματα. Σύμφωνα με την ανακρίτρια, ήμουν τη στιγμή της σύλληψής μου έξω από τη Νομική και πέταγα μολότοφ. Η μοναδική μαρτυρία που υπάρχει γι' αυτό είναι των δυο ΜΑΤατζήδων που με συνέλαβαν. Οταν δε η ανακρίτρια τους ρώτησε αν θα με αναγνώριζαν στο δρόμο κι εκείνοι απάντησαν θετικά, η ανακρίτρια σήκωσε το δάχτυλο, με έδειξε και τους είπε "αυτός είναι;". Με έδωσε δηλαδή η ίδια. Φυσικά και οι ΜΑΤατζήδες... με αναγνώρισαν. Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Από τους συλληφθέντες λίγοι είναι αυτοί που πήραν θέση για το Δεκέμβρη. Δεν λέω ότι ήταν υποχρεωμένοι. Εγώ πήρα θέση κι αντιμετωπίζω τα αντίποινα του κράτους».

-- Πώς έζησες τα γεγονότα του Δεκέμβρη;
«Ο πατέρας μου είναι στα τελευταία του κι έχει αλτσχάιμερ κι η μάνα μου είναι 83 χρόνων και δεν μπορεί να τον φροντίσει. Για αυτό μπόρεσα να κατέβω στους δρόμους δυστυχώς μόνο δυο φορές. Ηταν μια πολύ καλή ευκαιρία να συζητήσεις και να προβληματιστείς, να προτείνεις λύσεις, να ανταλλάξεις ιδέες. Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Ομως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».

-- Ποια ήταν η αντίληψή σου για το κράτος πριν και ποια είναι τώρα;
«Αν σου πω, θα με κλείσουν ισόβια... Αστειεύομαι. Δεν θέλω να βάζω ταμπέλες στον εαυτό μου τύπου αναρχικός ή αντιεξουσιαστής. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Κατά την εφηβεία μου, είχα γοητευτεί με τη φιλοσοφία του αναρχισμού από τον Ζήνωνα και τους κυνικούς φιλόσοφους μέχρι τον Ενρίκο Μαλατέστα. Ακόμη και σήμερα, παραμένω γοητευμένος. Αγωνίζομαι για έναν διαφορετικό κόσμο. Οχι με μολότοφ και πέτρες, αλλά με ιδέες και κείμενα. Δεν είμαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στον οποίο το κράτος δείχνει το εκδικητικό του πρόσωπο. Αυτό που τους ενοχλεί, αυτό που καταστέλλουν δεν είναι η δράση μου, αλλά η στάση μου και η άποψή μου. Μου φόρτωσαν ένα κατασκευασμένο κατηγορητήριο, αγνόησαν τις αποδείξεις που προσκόμισα για την αθωότητά μου. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποισδήποτε».

-- Φοβάσαι τώρα πια τη χώρα που τη λένε Ελλάδα;
«Οχι. Είναι τρομακτικό να περπατάς στην Ακαδημίας και μετά να βρίσκεσαι σε ένα κελί για μήνες, αλλά έχω τόσο μεγάλη επιθυμία να ζήσω που δεν φοβάμαι. Κι επίσης, εκτός από την Ελλάδα της βίας και της καταστολής, βλέπω και μια άλλη Ελλάδα της ανήσυχης νεολαίας, της αλληλεγγύης, της πίστης σε ιδανικά».

-- Γιατί επέλεξες την απεργία πείνας;
«Οταν κάποιος ξεκινάει απεργία πείνας, κανονικά πρέπει να τον εξετάσει οδοντίατρος -τα δόντια παθαίνουν πρώτα ζημιά- και ψυχίατρος για να αποδειχθεί ότι δεν είναι αυτοκαταστροφικός. Παρόλο που αυτό δεν έγινε στην περίπτωσή μου, θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν είμαι αυτοκτονικός, δεν θέλω καθόλου να πεθάνω. Ούτε θέλω να πάθω κάποια ανήκεστο βλάβη που θα με αφήσει ανάπηρο για όλη μου τη ζωή. Βεβαίως, όπως μου εξήγησε η γιατρός που με παρακολουθεί, μετά την 30ή ημέρα απεργίας, αρχίζουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα, μπορεί να εκπέσουν ζωτικά σου όργανα. Ομως πραγματικά δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος. Το σώμα μου είναι το ύστατο όπλο».

-- Η απεργία πείνας φλερτάρει με το θάνατο;
«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».

-- Είσαι ερωτευμένος, ετοιμαζόσουν για την απελευθέρωσή σου τον Ιούλιο κι ένα κοινό σπίτι με την αγαπημένη σου. Τι λέτε τώρα;
«Μιλάμε καθημερινά ατελείωτες ώρες, μου γράφει και της γράφω, σχεδιάζουμε τη ζωή μας μετά. Είμαστε πολύ δεμένοι οι δυό μας, τα αντιμετωπίζουμε σαν ομάδα. Η φυλακή ορίζει την ελευθερία του σώματος, όχι της ψυχής σου. Κάθε φορά που κλείνουμε το τηλέφωνο, εκείνη μου λέει venceremos. Είμαστε νέοι, ερωτευμένοι κι έχουμε τόσα όμορφα πράγματα να ζήσουμε μαζί. Και θα νικήσουμε».

-- Τι όνειρα βλέπεις;
«Στην αρχή έβλεπα εφιάλτες. Με καθημερινό αγώνα, κατάφερα όχι μόνο να αποβάλω οτιδήποτε θα μπορούσε να με τσακίσει, αλλά να βλέπω όνειρα με δύναμη και χαρά. Εχω επιλέξει να ζήσω δημιουργικά αυτό το επεισόδιο της ζωής μου».

-- Τι έμαθες στη φυλακή;
«Κάθε φυλακή είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Βλέπεις από καταδικασμένους για οικονομικά εγκλήματα που κι εδώ τους ενδιαφέρει να κάνουν μπίζνες, μέχρι παιδεραστές. Αλλά βλέπεις και πολλούς αθώους, ανθρώπους που δεν είχαν χρήματα για έναν καλό δικηγόρο ή για να πληρώσουν την εγγύηση. Πριν μπω μέσα ήμουν απόλυτος, πίστευα πως... οι κακοί είναι στη φυλακή. Εδώ όμως αναγκάζεσαι να καταλάβεις πως το κακό είναι σχετικό, να παραδεχθείς πως δυνητικά φονιάς θα μπορούσε να είναι ο καθένας σε μια δοσμένη συγκυρία.
Υπάρχουν τα πάντα μέσα μας. Στη φυλακή μαθαίνεις καινούριους κώδικες και, κυρίως, να μην εμπιστεύεσαι κανέναν. Και μερικούς τρόπους οι οποίοι σου διευκολύνουν τη ζωή. Εδώ ζεις με τα ελάχιστα. Αυτά που έξω θεωρούμε σκουπίδα, μέσα είναι χρήσιμα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι για να καλύψεις τα ράφια με κουρτίνα, χρησιμοποιείς αντί για κόλλα καμμένες μπατονέτες;»

-- Οι συγκρατούμενοί σου πώς σε αντιμετωπίζουν;
«Ανέκαθεν υπήρχε σεβασμός για τους πολιτικούς κρατούμενους από τους ποινικούς, αν και δεν θέλω να κάνω διαχωρισμό. Ολοι είμαστε έγκλειστοι κι έχουμε ν' αντιμετωπίσουμε τα ίδια προβλήματα. Κι εμείς, αν και πολιτικοί, αντιμετωπίζουμε το ποινικό δίκαιο. Οι συγκρατούμενοί μου μού συμπαρίστανται.
Ο Νίκος Τσουβαλάκης άρχισε κι αυτός απεργία πείνας την ίδια μέρα με εμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης. Αλλοι κρατούμενοι κάνουν αποχή συσσιτίου. Οι περισσότεροι με στηρίζουν με απλές καθημερινές πράξεις: με επισκέπτονται στο κελί, μου δανείζουν βιβλία, μου παραχωρούν τη σειρά τους στο τηλέφωνο».

-- Πώς είναι το κελί σου;
«Είσαι 18 ώρες το 24ωρο κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο το πολύ 8 τετραγωνικά μέτρα μαζί με άλλους τρεις. Η θέρμανση δεν επαρκεί. Κατσαρίδες και αρουραίοι κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ένα υπόγειο με σπασμένα τζάμια και κρύο νερό».

-- Οι κρατούμενοι λένε πως ο μεγαλύτερος αντίπαλος είναι ο χρόνος. Πώς περνάς τις μέρες σου;
«Υπάρχει η θεωρία πως όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο πιο γρήγορα φυλακή βγάζεις. Εγώ υποστηρίζω ότι όσο πιο πολύ κοιμάσαι, τόσο λιγότερο ζεις. Τώρα πια που δεν μπορώ να περπατήσω, διαβάζω στο κελί, γράφω, ζωγραφίζω, ακούω μουσική, φτιάχνω χειροποίητες κατασκευές από φθηνά υλικά».

-- Τι σε εμπνέει;
«Οι διάδρομοι, τα κάγκελα και τα συρματοπλέγματα. Ολα αυτά μ' έβαλαν στη διαδικασία να δημιουργήσω μια άλλη πραγματικότητα από λέξεις και ζωγραφιές».

-- Τι θα έλεγες αν είχες μπροστά σου τον υπουργό Δικαιοσύνης;
«Ενα ποίημα του Τίτου Πατρίκιου: "Ξεριζώνω τις λέξεις μία μία απ' το λαρύγγι μου/ αν στάζουν αίμα/ τύλιξτες στο μαντήλι σου/ τύλιξτες με μπαμπάκι/ ή πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα και πες: 'έτσι τα λέει, για εντύπωση'/ Κάνε επιτέλους ό,τι θες / Ομως δεν φτάνει πια η σιωπή / Δεν φτάνουν πια τα λόγια / Ξεριζώνω μία μία σκέτες λέξεις / και σου τις στέλνω"».

-- Πώς ονειρεύεσαι τη ζωή σου μετά τη φυλακή;
«Απλή ως προς το ζην, πολύπλοκη ως προς τη σκέψη, και θέλω να κάνουμε ένα πιτσιρίκι που δεν θα μ' αφήνει σε ησυχία!»

-- Επειτα από όλη αυτή την ταλαιπωρία, θα ξαναβγείς στους δρόμους;
«Φυσικά. Με τη μόνη διαφορά ότι θα είμαι πανέτοιμος να αντιμετωπίσω το στημένο κατηγορητήριο. Αλλωστε, πάντα έβγαινα στο δρόμο με μοναδική κουκούλα το πρόσωπό μου».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, enet.gr
ΟΠΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

χωρις σχόλια



14 - Αφήστε ελεύθερο τον άνθρωπο ρε κουφάλες !

ανέβηκε στις 10-Jul-2009 από Ευριπίδης Αγγελόπουλος

Με σχόλιο - επιστολή στο Tvxs, ο Θοδωρής Ηλιόπουλος αναγγέλει ότι ξεκινάει από σήμερα 10 Ιουλίου απεργία πείνας στις φυλακές Κορυδαλλού. Ο κ. Ηλιόπουλος είναι προφυλακισμένος επί 6,5 μήνες ενώ όπως σημειώνει «οι υπόλοιποι προφυλακισμένοι από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, με ίδιες ή και άλλες κατηγορίες, έχουν όλοι αποφυλακιστεί».

Σημερα, 9 Ιουλίου 2009

Στις 8 Ιουλίου , μετά από 6 1/2 μήνες φυλακή, όπου βρέθηκα για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, κατηγορούμενος για πράγματα που δεν έκανα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε την συνέχιση της κράτησης μου.

Είναι το μόνο βούλευμα που αποφάσισε εξακολούθηση της κράτησης για μια τέτοια υπόθεση, όταν όλοι οι υπόλοιποι προφυλακισμένοι από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, με ίδιες ή και άλλες κατηγορίες, έχουν όλοι αποφυλακιστεί.

Η απόφαση αυτή που αποκαλύπτει προσωπική εμπάθεια και μένος εναντίον μου, που δεν μπορούν να αιτιολογηθούν, ούτε και να εξηγηθούν. Είναι μια απόφαση μεροληπτική, άδικη και παράνομη έτσι κι αλλιώς, όπως κάθε προφυλάκιση.

Απέναντι στο μίσος αυτό που εκφράζεται σε βάρος μου, απέναντι στην άδικη «ποινή» που εκτίω έτσι κι αλλιώς ως προφυλακισμένος, απέναντι στην επίμονη άρνηση των δικαστων και των εισαγγελέων να δουν τα πραγματικά στοιχεία και την αλήθεια της υπόθεσης, απέναντι στην προφανή και πρωτοφανή διάκριση που γίνεται σε βάρος μου, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνον το ίδιο μου το σώμα.

Κατεβαίνω σε απεργία πείνας. Είναι το μόνο μέσο που μου έμεινε σαν κρατούμενος για να φωνάξω την αλήθεια και να καταγγείλω την τεράστια αδικία.

Να καταγγείλω το μίσος και την εμπάθεια των μηχανισμών του «ποινικού νόμου». Να καταγγείλω την αυθαιρεσία και τη βία μιας τυφλής «δικαιοσύνης» και των ακόμη περισσότερο «τυφλών» υπαλλήλων της.

Από την Παρασκευή 10 Ιουλίου σταματώ να παίρνω τροφή και καταθέτω δήλωση γνωστοποίησης απεργίας πείνας στην διεύθυνση της φυλακής.

Αυτοί που έζησαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αυτοί που γνώρισαν τη βία των μηχανισμών , αυτοί που έζησαν τη σκληρότητα του κελιού χωρίς ποινή ή και με ποινή, αυτοί που ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι η αντίσταση, αυτοί που αντιδρούν στην δικαστική αυθαιρεσία και τη φρίκη της, είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν και θα σταθούν στο πλευρό μου.

Από τώρα τους ευχαριστώ.
Θοδωρης Ηλιοπουλος
Φυλακές Κορυδαλού

σχόλια 5

by alexandros - Εκεί φτάνει κανείς όταν η δικαιοσύνη συνεχιζει να παραμένει τυφλή (για να μην πώ κουφή). Να πρέπει να κάνει κακό στον εαυτό του για να μην περάσει άλλους 6 μήνες μέσα σε ένα κελί. Θοδωρή κράτα γερά και σε περιμένουμε έξω.

by asteriosk - Παιδια μπραβο που λέτε και εσείς καμιά κουβέντα γιατί το έχουν θάψει όλοι το θέμα.Ο άνθρωπος είναι με μέσα με πλαστές κατηγορίες των μπάτσων και πληρώνει μόνο για τη συμμετοχή του στις κινητοποιήσεις. Κράτα γερά ρε παλλίκαρε.Εμείς είμαστε απέξω αλλά είμαστε μαζί σου.

by asteriosk - και σε αυτή τη διέυθυνση μπορείτε να υπογράφετε για την απελευθέρωση του Θ. Ηλιόπουλου http://www.gopetition.com/online/29288.html

by Ευριπίδης Αγγελόπουλος - @alexandros το σύστημα δεν προβλέπει το να μπαίνουν βίντεο στην περιοή των σχολίων, οπότε αναγκαστικά το αφαιρέσαμε. Μπορείς αν θες να φήσεις απλά το link προς το tvxs σε ένα σχόλιο ή να δημιουργήσεις ένα blog στο raiobubble και να δημοσιεύσεις εκεί το βίντεο.

by Ευριπίδης Αγγελόπουλος - Η τηλεφωνική επικοινωνία του Ηλιόπουλου με το TVΧS βρίσκεται εδώ http://www.tvxs.gr/v16166



15 - Αθηνα, 9 Μαΐου 2009

ανέβηκε στις 16-May-2009 από Rodia

http://www.youtube.com/watch?v=KuCV-7huDPM

from: GiaNtakos, 10 May 2009

χωρις σχόλια



16 - Ελσα ΔΕΝ φοβάμαι ^01^

ανέβηκε στις 26-Apr-2009 από Rodia



click to listen


Περιεχόμενα: -->>
01. Black Machine - How gee
02. The Cure - One hundred years
03. Shadows - Dance on
04. Black Box - Ride on time
05. Pat Boone - Love letters in the sand
06. James Brown - I feel good
07. Shadows - Apache
08. Paul Anka - Time to cry
09. KWS - Please don't go
10. Johnny Cash - Oh, lonesome me
11. Black Box - Everybody everybody
12. La Bouche - Be my lover
13. The Platters - The grate pretender
14. Tony lommi Solo + Paranoid

Ενδιαμέσως ακούγεται η φωνή του δικηγόρου κ. Κώστα Παπαδάκη, που εξιστορεί τα πρόσφατα γεγονότα στο παρκάκι των Εξαρχείων. Τη φωνή αντέγραψα από αυτό το βίντεο, που ανέβηκε στο TVXS με την προτροπή να διαδοθεί.

χωρις σχόλια



17 - Ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης για τα επεισόδια στο Πάρκο

ανέβηκε στις 25-Apr-2009 από Rodia


http://www.youtube.com/watch?v=z2lr01AJUWI

Αυθαίρετη επέμβαση της αστυνομίας χωρίς δικαιολογία εναντίον πολιτών στα Εξάρχεια. Μέχρι πότε θα ανέχεται η κοινωνία μας αυτά τα παρατράγουδα;

σχόλια 1

by Doctor Who - Μετά την αποποινικοποίηση των ελαφρών ναρκωτικών, η πιο hot αποποινικοποίηση είναι αυτή των ξυλοδαρμών, από την ίδια την αστυνομία. Από την πράξη, τώρα και στη θεωρία.



18 - "Ένας πίνακας και δύο εξεγέρσεις"

ανέβηκε στις 05-Mar-2009 από domni zef

Η ΟΡΓΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΒΟΥΝΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

 

 «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε»

 

7 ΜΑΡΤΗ, 7μ.μ.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΖΑΒΕΛΑ και ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Στις 6 Δεκέμβρη ένας δολοφόνος, προστατευμένος από την ατιμωρησία που χρόνια τώρα οπλίζει τα χέρια των οργάνων του κράτους, εκτέλεσε εν ψυχρώ έναν δεκαπεντάχρονο.

Η δολοφονική σφαίρα που αφαίρεσε τη ζωή του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πυροδότησε την έκρηξη μιας συσσωρευμένης οργής που απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα και την φώτισε με τις φλόγες της εξέγερσης.

Οι φλόγες του Δεκέμβρη, η οργή που παρέμενε βουβή, η οργή που έγινε κραυγή, η οργή που τρέφει τα όνειρά μας, σκόρπισε το φόβο και την ανησυχία στους ισχυρούς. Γιατί βρήκε την ηχώ της σε χίλιες γωνιές του πλανήτη που αντιστέκονται στη σιωπή που θέλουν να μας επιβάλλουν.
 
Η αλληλεγγύη στην εξέγερση του Δεκέμβρη έσπασε πολλά από τα σύνορα που οι κυρίαρχοι έχουν φτιάξει. Σ’ αυτήν την αλληλεγγύη πρόσθεσε τη δική της φωνή μια εξέγερση χιλιάδων ανθρώπων που 15 χρόνια τώρα ζει και αντιστέκεται και χτίζει μέρα με τη μέρα μια άλλη κοινωνία. Από τα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες ζαπατίστας στέλνουν ένα χαιρετισμό αλληλεγγύης στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες της Ελλάδας: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς οι ζαπατίστας, οι πιο μικροί, από αυτή την γωνιά του κόσμου σε χαιρετάμε. Δέξου τον σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας γι’ αυτό που κάνεις και σκέφτεσαι. Από μακριά μαθαίνουμε από σένα. Σε ευχαριστούμε».

Το δώρο τους για την «οργισμένη νεολαία της Ελλάδας», συμβολίζει τον δικό τους αγώνα για αυτονομία, τον αγώνα όλων μας να αντισταθούμε στην βαρβαρότητα σε κάθε γωνιά του πλανήτη, τον κοινό αγώνα να χτίσουμε ζωή στην θέση του θανάτου που μας επιβάλλουν.

 Καλούμε όλες τις συλλογικότητες, ανοιχτές συνελεύσεις, άτομα, σε μια συμβολική χειρονομία: στις 7 Μάρτη, τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Αλέξη που ήταν ο καταλύτης για μια εξέγερση που συνεχίζει να επινοεί δρόμους, όλοι και όλες μαζί να τοποθετήσουμε το συμβολικό δώρο των ζαπατίστας στη γωνία Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Στον τόπο που είναι μέρος της δικής μας συλλογικής μνήμης, της μνήμης  μιας εξέγερσης πού όσο κι αν προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της από τους δρόμους δεν μπορούν να τα καταφέρουν. Γιατί την θρέφει η οργή μας .

Λευτεριά στους συλληφθέντες της εξέγερσης.
Λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους στην Ελλάδα, το Μεξικό, τον κόσμο
Αλληλεγγύη στην Κ. Κούνεβα και σε ό,τι συμβολίζει ο αγώνας της
Αλληλεγγύη στους εξεγερμένους και τις εξεγερμένες ζαπατίστας
ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΗ

 

Αντίγραφο σε υψηλή ανάλυση, για όποια κινηματική χρήση, θα βρείτε στην παρακάτω διεύθυνση

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=264

 

χωρις σχόλια



19 - Ε.ξεγερμενη Λ.αϊκη Σ.κηνη

ανέβηκε στις 31-Jan-2009 από kaloutsiki

Από την κατάληψη της Λυρικής σκηνής.
Περισσότερα στο blog της κατάληψης :
http://apeleftheromenilyriki.blogspot.com/
 

χωρις σχόλια



20 - Για την Κωσταντίνα Κούνεβα σήμερα στο bios

ανέβηκε στις 15-Jan-2009 από kaloutsiki

χωρις σχόλια



<< page 2 of 36 >>