1 - Σάββατο 13/12, συλλαλητήριο στο Σύνταγμα

ανέβηκε στις 16-Dec-2008 από maria mikro analogo

Σάββατο μεσημέρι ραντεβού στο Μοναστηράκι, στις 3:15 στο περίπτερο της γωνίας. Ανηφορίζουμε την Ερμού. Άλλος κόσμος, άλλος πλανήτης, παράλληλο σύμπαν σχεδόν. Όλοι με σακουλίτσες στα χέρια, τα κατεστραμμένα μαγαζιά είχαν καλυφθεί με μεγάλα πανιά, αυτά με λιγότερες ζημιές λειτουργούσαν κανονικά, διάφορα happenings με ακίνητα ανθρώπινα αγάλματα, κόσμος να φωτογραφίζει, κλόουν να μοιράζουν μπαλόνια στα παιδιά. Ήταν και στολισμένα κιόλας. Στην ανηφόρα και προς την Πλατεία Συντάγματος είδαμε κόσμο να μαζεύεται. “Εκεί πάμε” είπαμε.

Πήγαμε γύρω γύρω την πλατεία και φτάσαμε πάνω, έξω από τη Βουλή. Είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Περισσότερα παιδιά αλλά και άνθρωποι κάθε ηλικίας. Εμείς νιώσαμε κάπου στο ενδιάμεσο. Ούτε από τη μία πλευρά, ούτε από την άλλη. Αλλά ήμασταν εκεί. Καθίσαμε κι εμείς κάτω στο πεζούλι, πήραμε τα φυλάδια που μοίραζαν τα παιδιά, συζητούσαμε για τα γεγονότα των ημερών. Όλοι είμασταν ήσυχοι, άλλοι περπατούσαν, άλλοι κάθονταν. Τίποτα το σοβαρό. Καμαρώναμε και σχολιάζαμε ότι έχουν λυσσάξει στις τηλεοράσεις για τα παιδιά, κοίτα τι όμορφα που καθόμαστε εδώ όλοι μαζί. Τζάμπα που ανησυχούσαμε αν θα μας πάρουν τα πόδια μας να τρέξουμε σε περίπτωση πετροπόλεμου ή δακρυγόνων.

Δύο πράγματα μας έκαναν όμως μεγαλύτερη εντύπωση: η παντελής απουσία αστυνομίας και η τραγική παρουσία αστυνομικών με πολιτικά (ασφαλίτες είναι το nick name τους). Θα μου πεις “καλά, και που τους αναγνωρίσατε;”. Κι όμως ρε παιδιά, ήταν σαν τη μύγα μεσ’ στο γάλα! Απροσδιορίστου ηλικίας, ανέκφραστοι, με μάτια να κοιτάζουν ταυτόχρονα σε γωνία 360 μοιρών, περιφέρονταν ατάραχοι μέσα στο πλήθος κι όμως, κάτι έψαχναν. Αγαπημένα τους σημεία δε, οι γωνίες: φανάρια, τελειώματα πεζοδρομίων, δεντράκια… Είχε πάει 4 η ώρα και ξαφνικά… γιουχαΐσματα και συνθήματα. Τι έγινε ρε παιδιά; Κοιτάξαμε πάνω στη Βουλή. Αστυνομικοί. Κοιτάξαμε προς τα αριστερά: ματ. Δεξιά, πάλι ματ. Στο βάθος και μεταξύ των 2 ευζώνων, ματ. Η κίνηση στο κατέβασμα της Βασ. Σοφίας που μέχρι τότε γινόταν κανονικά, είχε ελαττώσει τραγικά. Πήγαμε μέχρι τη γωνία: η Βασ. Σοφίας κομμένη στα δύο από 2 κλούβες και διμοιρίες των ματ. Μέχρι να γυρίσουμε στο πόστο μας, ακούσαμε νέα γιουχαΐσματα, και το πλήθος μοιράστηκε στα 2. Οι μισοί στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη και οι άλλοι μισοί μπροστά από τα καλιά της πλατείας. Στις σκάλες πάλι ματ. Όπου γύριζε το μάτι μας, βλέπαμε παντού στολές. Πράσινες, μπλε, σκούρες μπλε… Και όλες, με αντιασφυξιογόνες μάσκες ήδη φορεμένες. Δεν νιώθεις καθόλου καλά όταν διαπιστώνεις πως είσαι περικυκλωμένος. Κυρίως όταν δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος! Τα πράγματα αγρίεψαν με το που έφτασαν οι ένστολοι. Σαν να πάτησες έναν διακόπτη. Οι πιο ψύχραιμοι αναρωτιόντουσαν “γιατί ρε παιδιά; μια χαρά δεν ήμασταν και μόνοι μας;”. Κόκκινο πανί όλες οι στολές, κάθε χρώματος. Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή που μέχρι τότε είχα στην τσάντα. Και άρχισα να τραβάω. Παντού. Προσπαθούσα μόνο μέσα στο κάδρο να μην είναι τα πρόσωπα των παιδιών. Όλοι οι άλλοι δεν με ένοιαζαν. Μετά από λίγο είδα τουλάχιστον άλλους 100 ανθρώπους με της μηχανές τους στο χέρι. Όλοι έκαναν την ίδια δουλειά και όλοι προσπαθούσαν να είναι όσο πιο προσεκτικοί μπορούσαν. Υπήρχαν κάποιοι μεγαλύτεροι που παρότρυναν τα παιδιά να φωνάξουν συνθήματα. “Δεν θα σας ακούσουν αλλιώς” έλεγαν. Τα παιδιά είχαν άλλη άποψη. Πολύ λίγες φορές φώναξαν συνθήματα. Είχαν σταθεί μπροστά στα ματ, τόσο στη διμοιρία που ήταν μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη όσο και σ’ αυτή που ήταν στα σκαλιά του Συντάγματος. Στήθος με στήθος; Δεν έβλεπα καλά. Σήκωσα τη μηχανή και τράβηξα φωτογραφία ενός ματατζή στο 1 μέτρο. Κατά τις 6 φύγαμε από το κρύο. Περπατήσαμε κάτω την Πανεπιστημίου και όταν μας έπιασε η βροχή μπήκαμε στο μετρό να γυρίσουμε σπίτια μας. Στο σπίτι άρχισα να χαζεύω τις φωτογραφίες που τράβηξα. Σοκαρίστηκα όταν διαπίστωσα πως πίσω από τις αντιασφυξιογόνες μάσκες κρύβοντας πρόσωπα νέων ανθρώπων. Ματατζήδες, νέοι άνθρωποι, που ένας Θεός ξέρει τι εντολές είχαν εκείνη την ημέρα. Νέα παιδιά εναντίον νέων παιδιών… Το βράδυ άκουσα ότι έγιναν και επεισόδια, εκεί που πριν από λίγες ώρες η διαμαρτυρία των παιδιών ήταν ό,τι πιο ειρηνικό και δημοκρατικό μπορεί να φανταστεί κανείς. Την απορία την έχω ακόμα: γιατί όλη αυτή η αστυνομική παρουσία εκείνο το απόγευμα; Έναν κουκουλοφόρο δεν είδαμε πουθενά. Κίνδυνο από τα ίδια τα παιδιά δεν αισθανθήκαμε ούτε μία στιγμή! Ένας πιτσιρικάς πήγε και στάθηκε μπροστά στη διμοιρία που βρισκόταν μπροστά στην είσοδο του μετρό στη Βουλή. Κάθισε κάτω οκλαδόν και δεν κουνήθηκε για αρκετή ώρα. Μέχρι και την ώρα που φύγαμε, το παιδί ήταν εκεί. Στο 1 μέτρο απόσταση. Είχαν έρθει και παιδιά με τα ποδήλατά τους. Μία κυρία ντυμένη στα άσπρα πήγε στα ματ και κάτι τους έλεγε για πολλή ώρα. Νωρίτερα στεκόταν στο παγκάκι πάνω στη νησίδα και φώναζε για την παραπληροφόρηση. Στην αρχή την κοιτούσαμε παράξενα, μετά κατάλάβαμε ότι έλεγε ό,τι λέγαμε όλοι μας, για την επιλεκτική ενημέρωση στα κανάλια. Αυτό ήταν το παράπονό της.Λίγο πιο κάτω ένα ζευγάρι - τουρίστες μάλλον - με έναν υπέροχο μεγαλόσωμο σκύλο να στέκεται στα πόδια τους.

χωρις σχόλια